Gezondheidszorg en de vooruitgang

Hoe  mijn vader de gifbeker tot het laatst toe moest leegdrinken. Hoe hij moest sterven. Het was in 1986. De gezondheidszorg is sindsdien veel verbetert.  Niemand hoeft meer op die manier te sterven.  Hoe veel toen het einde betekende en ongeneeslijk is.  Verder gaan en zo is veel wat toen het einde betekende niet het einde meer.

Hoe veel als het gaat om de gezondheidszorg verandert is. Hoe snel het is gegaan. Ik klaag weleens over meer en meer maar als het om de gezondheid gaat kan het niet genoeg zijn…… Met een beetje twijfel.

Euthanasie was in de jaren 80 en 90 onmogelijk. Nu heel normaal. Een vooruitgang ? Niet meer onnodig ondragelijk moeten lijden. Alleen maar goed. 

Het leven is eindig en dan dit einde kunnen uitstellen. Wie wil dit nu niet ? Na de dood is er niets meer en wie wil dit ?  Ze zijn er natuurlijk wel. Het leven is voltooid en ik heb er geen zin meer in. Het komt vaak voor of het komt voor.

Het leven gekregen van je ouders. Of gekregen van God. En je moet er goed mee omgaan en nog veel meer moet je.

De vooruitgang in de gezondheidszorg als iets leuks zien. De tijd en de vooruitgang doet veel veranderen. We zijn wijzer geworden. In ons landje ook. Veel is goed geregeld of meer dan goed geregeld.  En we worden steeds ouder.

De geestelijke gezondheidszorg en een beetje meer verstand van hebben dan het lichamelijke.  Allemaal eigen ervaring. Zie ik dan ook de vooruitgang ? Mijn eerste kennismaking in de jaren 80 en mijn afscheid van de ggz begin deze eeuw. En de tijd doet zijn ding.  

Niet klagen maar dragen en bidden voor kracht.  Mentaal niet lekker in je vel zitten en het dan gewoon accepteren. Het hoeft allang niet meer. Vele vormen van hulp en ondersteuning mogelijk. Ook een voordeel van leven in een rijk land. En natuurlijk de vooruitgang….

Hoe zwaar ik het soms nog kan hebben. Soms en vaker niet. En soms andersom. En dan niet klagen maar dragen. Je hoeft niet voor iedere scheet die dwars zit direct hulp te gaan zoeken.

Dat mis ik soms. Niet klagen maar dragen. Alles heeft een bedoeling en alles heeft zin. Wel blij dat ik in de vorige eeuw aan de bel getrokken heb. Het is de reden dat ik er nog ben. En dat ik mocht klagen……

Hoe lang ben ik er nog ? Geen idee en ik zie wel. Ik wil wel proberen het echte ziekenhuis te vermijden.  Of maakt dat niet uit.   Ik zie de dood ook niet als een definitief einde. En dat scheelt.

Niemand hoeft te lijden. En ook dat is het leven in ons landje. Maar een beetje lijden is goed voor de ziel.  Het kan niet alleen maar rozengeur en maneschijn zijn. Ook waar.

Op een dag zal ik misschien ook wel ongeneeslijk ziek worden. Wil ik dan ook tot het einde toe doorgaan ? Of het gaat anders.  Dat kan natuurlijk ook. Eigenlijk ben ik al ongeneeslijk ziek.  Schizofrenie is niet te genezen maar je kunt er wel oud mee worden en dat scheelt.