Terug in de tijd. December 1989. In mijn douche. Een stemmetje dat ik mezelf moet snijden. Voor het goede doel. Iemand is mijn bloed nodig. Ik snijd mezelf. Gelukkig niet op een gevaarlijke plek. Meer geluk dan wijsheid. Ik kom uit de douche en een ander stemmetje. Ik moet alles naar buiten gooien. Ik woonde drie hoog en alles van het balkon naar beneden. Ik krijg een nieuwe leven en een nieuwe inrichting. Ik doe het. Het duurt maar even of mensen beneden die spulletjes die ik naar beneden gooi meenemen. Iemand heeft ook de politie gebeld. Die komt. Ik doe de deur open en ik zeg niks. Ze zien dat ik me gesneden heb en nemen me mee. Naar het ziekenhuis voor hechtingen. Ik wil geen verdoving. Ik krijg het toch. Daarna de politiecel en de psychiater is gebeld. Ik wordt gedwongen opgenomen.
Wakker worden
op de gesloten afdeling. Ik denk terug aan de afgelopen drie jaar en ik heb
geen zin meer om naar huis te gaan. Een 14 maanden opname volgde. Schizofrenie
en behandeling. In de weekenden naar
huis. Een biertje en : -( Ik hoef even
een lange tijd niet meer voor mezelf te zorgen. Blij mee. En ik wil ook even
niet meer voor mezelf zorgen…..
Er was toen
natuurlijk meer aan de hand dan die stemmetjes. Het bier en nog veel meer. Geen zin om daar meer over te vertellen. Verleden
tijd en voltooid verleden tijd.
NU en afgelopen
paar weken weer stemmetjes in mijn hoofd. Mensen die tegen me praten en ik
praat terug. Lekker rustige stemmetjes zonder opdrachten en zonder nog veel
meer. Ik kan verder alles gewoon doen
wat ik wil doen. Ook mijn lief krijgt weinig mee van dat gedoe in mijn hoofd.
Ik zie het
ook even als echt en toch weten dat het nep is. Het lijkt een beetje op die stemmetjes
van december 1989. Gelukkig gaat het nu veel beter met me. Eigenlijk niet te
vergelijken met toen en toch wel een beetje.
Wisseling van
seizoenen. Van de lente naar de zomer. Het vele licht en de lange dagen. Ik ben
kwetsbaar. December 1989 en de kortste
dag en nu even de langste dag.
Al die jaren
ertussen. Wel vaker stemmetjes en soms iets anders. Ook niet altijd met elkaar
te vergelijken. Medicijnontrouw zijn bijvoorbeeld en de gevolgen van het wegnemen
van de verdoving. Afgelopen weken
niet. Ik slik braaf mijn pilletje.
Het is weer
stil en een stemmetje die zegt dat ik heb gewonnen en het weer stil mag zijn.
Was het dan een strijd ? Geen idee. Ik vecht nooit. Of het stil blijft ? Geen
idee en maakt me ook niet zoveel uit…..
ik weet en kan er mee omgaan.
Gelukkig
geeft ik die stemmetjes meestal ook geen namen. Geen zin in en wat moet ik
ermee. Het is nep en meer ook niet….. soms twijfel en dat hoort er ook bij. Ook
geen verwarring en het is allemaal heel logisch en normaal. ……
Een psychose is
verward zijn. En dat is bij mij anders…….
Of het echt anders is dan bij anderen ? Geen idee en eigenlijk ook geen
zin meer om daar mee bezig te zijn. Het
is weer stil en dat telt.
Terugdenken aan
december 1989 en gelukkig sneed ik me niet aan een gevaarlijke kant. Dan had ik dit niet kunnen schrijven……. En blij met het stemmetje die toen tegen me
zei dat ik alles naar beneden moest gooien en dat er toen hulp kwam.
