Een praatje met een mede pensionado. Hij vertelt over zijn jaren voor het pensioen. Ontslag en bijstand. Het is even wennen en het is na een tijdje genoeg. Nu pensioen en hij heeft geen zin om het anders te gaan doen. Wel meer te besteden dan in de bijstand maar hij heeft er geen zin in. Genoeg is genoeg. De tering naar de nering zetten is dan belangrijk. Niet iedereen kan dat.
Een gesprekje
in de inloop. Iemand doet naar vermogen een paar uurtjes in de week
vrijwilligerswerk. Soms wil hij meer maar dan weten dat hij zichzelf dan zal
tegenkomen. De onmogelijkheden van zijn brein en van zijn mens zijn. Elke dag
weer moet hij daar rekening mee houden.
Mijn eigen
onmogelijkheden. Telkens weer kom je jezelf dan tegen. Beter is dan om een
stapje terug te doen. Beter voor mezelf en beter voor de manier waarop men mij
ziet : -). En met een glimlach. Weten dat er meer is dan het oppervlakkige en
weten dat het oppervlakkige soms de wereld regeert.
De titel van
dit stukje en de mogelijkheden en onmogelijkheden van het mens zijn. De
mogelijkheden en onmogelijkheden van ons brein. De mogelijkheden die het
systeem biedt of juist niet biedt.
Hoe dit per
persoon verschillend kan zijn. Schizofrenie zien als een ernstige ziekte en dan
moet je met veel rekening houden. En dan wordt dat rekening houden heel normaal
en weet je niet anders meer.
Veel
meegemaakt in het leven en veel verhalen gehoord van mensen die vastliepen in
het systeem en vastliepen door hun brein. De onmogelijkheden van hun eigen
brein en de onmogelijkheden van het systeem.
Vrede op
aarde is dan weer een onmogelijkheid van het systeem. Of is het een
onmogelijkheid van de mens. Samen en ook
dat hoort er bijna niet meer bij. Ikke en ikke staat steeds meer centraal en is
ook heel normaal geworden.
Wieter goan
en ontwikkeling. Of is het een beetje evolutie.
Maar steeds weer gaat het om meer welvaart en vergeten we weer dat er
meer is dan. Ik schrijf een stukje over welvaart en welzijn en hoe een
groeiende welvaart niet automatisch meer welzijn is. Je vindt het in mijn blog.
Welvaart en welzijn. 50 jaar geleden het thema van een les op de MAVO waar ik
op zat. Ik ben het nooit vergeten. Is het nu ook nog een les op de middelbare
school ? Geen idee..
Horen bij de
zwakkeren en dan weet je dat je niet aan alles mee kunt doen. Gelukkig hoeft
dit ook niet en wil ik dit ook niet altijd. Blij met de inloop en blij met het
feit dat ik daar mezelf mag zijn. Ook dat brengt weer onmogelijkheden met zich
mee en natuurlijk met een glimlach.
Levend in een
rijk land en al die voordelen die dit heeft. Vooral vergeleken met leven in de
arme landen. Ik geniet er elke dag weer
van. Onmogelijkheden hebben mag en er is gelukkig veel ruimte voor.
Ieder mens is
perfect of ieder mens is dit niet. Ik denk het laatste. Als we perfect zouden
zijn. Dan is het vrede op aarde. Dan is er nog veel meer.
Roeien met de
riemen die je hebt. Rekening houden met wat je kunt en niet kunt. Gewoonweg
rekening houden met… Gelukkig is daar in ons landje ruimte voor. Blij mee