als werken niet lukt of niet meer lukt. En dan ?

Ik kan niet werken en dat is niet mijn eigen schuld. Waarom mag ik dan geen autorijden ? Waarom mag ik geen eigen huis ?  Waarom en nog veel meer waarom. Ik heb vaak ook geen idee waarom dit niet mag. Het systeem en alles voor de werkenden. Voor de mensen die dat niet kunnen is er gratis geld. Dat mag natuurlijk niet al te veel zijn. De werkenden zorgen er dan samen voor dat de niet werkenden ook een paar centen krijgen. En meer dan een paar centen mag het niet zijn. Solidariteit of iets meer.

Ik kan me zijn frustraties goed voorstellen. Niet kunnen werken om wat voor reden dan ook is vaak geen eigen keuze. Of nooit een eigen keuze. Hij mag ook blij zijn dat hij nog een paar centen krijgt en niet afhankelijk is van liefdadigheid. Zo kun je dan ook zien.

Domme pech komt soms ook voor. Werken lukt en van baantje naar baantje. Tussendoor een uitkering. In zo’n periode raak je arbeidsongeschikt. En dan de rest van je leven in de bijstand. Was je op dat moment aan het werk geweest. Dan is er de arbeidsongeschiktheids uitkering.

Ook iets leuks. Ik noem het maar even de WAO. Ouderwets en ik ga er vanuit dat iedereen weet wat ik ermee bedoel. Dan had ik geluk. Aan het werk toen ik voor het eerst psychotisch werd. Herstel kwam er niet dus afgekeurd. En genoeg geld om rustig van te kunnen leven.  Altijd iets gedaan voor de samenleving en het goede doel. Al genoeg over geschreven.  Dan was of is het systeem lief voor me.

Het is wel een stukje minder lief geworden.  De WAJONG bijvoorbeeld. Veel strenger geworden en veel minder lief. Jaren geleden kon je op je veertigste nog overstappen van de bijstand naar de WAJONG. Soms een leuke manier om. Nu kan het niet meer.

Werken moet en alleen als het echt niet kan recht op een uitkering. Mee eens maar wees een beetje lief. Er is meer dan.  Dat lieve is de laatste jaren wel een beetje verdwenen. VVD beleid en niet met een glimlach.

Het rechtvaardige systeem en als je dan pech hebt krijg je klappen. En dan is het systeem opeens onrechtvaardig. 

Lui zijn. Zo worden mensen in de bijstand ook weleens genoemd. Te lui om te werken en gratis geld. Zegt men ook weleens van mij. Ze moeten me mijn uitkering afpakken en nog meer van dat gelul. En gelul is het.

Elk systeem kent slachtoffers. Het perfecte systeem bestaat niet. Dromen van een systeem die lief is voor de zwakkeren. En streng voor de sterkste schouders ? Dat hoeft dan ook niet. Maar wel lief voor de zwakkeren. Dat komt denk ik ook door al die verhalen die ik heb gehoord van de zwakkeren. Dan is het systeem verre van lief. En steeds iets minder lief geworden.

Met een minimum uitkering kun je in ons landje heel goed koos werkeloos zijn. Maar het valt niet altijd mee. Als je dromen hebt waarvoor je geld nodig bent…  Dan moet je anders gaan dromen en dat is niet altijd simpel.

De sociale zekerheid staat nu ter discussie. Men vindt het te duur worden. Soms kan het natuurlijk nooit te duur zijn. Medemenselijkheid en solidariteit voorop. En daarna pas streng zijn.