stemmetjes en open zijn

Terug in de tijd. December 1989. In mijn douche.  Een stemmetje dat ik mezelf moet snijden. Voor het goede doel. Iemand is mijn bloed nodig. Ik snijd mezelf. Gelukkig niet op een gevaarlijke plek. Meer geluk dan wijsheid.  Ik kom uit de douche en een ander stemmetje. Ik moet alles naar buiten gooien. Ik woonde drie hoog en alles van het balkon naar beneden. Ik krijg een nieuwe leven en een nieuwe inrichting. Ik doe het.   Het duurt maar even of mensen beneden die spulletjes die ik naar beneden gooi meenemen. Iemand heeft ook de politie gebeld.  Die komt. Ik doe de deur open en ik zeg niks.  Ze zien dat ik me gesneden heb en nemen me mee.  Naar het ziekenhuis voor hechtingen. Ik wil geen verdoving. Ik krijg het toch. Daarna de politiecel en de psychiater is gebeld. Ik wordt gedwongen opgenomen.

Wakker worden op de gesloten afdeling. Ik denk terug aan de afgelopen drie jaar en ik heb geen zin meer om naar huis te gaan. Een 14 maanden opname volgde. Schizofrenie en behandeling.   In de weekenden naar huis. Een biertje en : -(  Ik hoef even een lange tijd niet meer voor mezelf te zorgen. Blij mee. En ik wil ook even niet meer voor mezelf zorgen…..

Er was toen natuurlijk meer aan de hand dan die stemmetjes. Het bier en nog veel meer.  Geen zin om daar meer over te vertellen. Verleden tijd en voltooid verleden tijd.

NU en afgelopen paar weken weer stemmetjes in mijn hoofd. Mensen die tegen me praten en ik praat terug. Lekker rustige stemmetjes zonder opdrachten en zonder nog veel meer.  Ik kan verder alles gewoon doen wat ik wil doen. Ook mijn lief krijgt weinig mee van dat gedoe in mijn hoofd.

Ik zie het ook even als echt en toch weten dat het nep is. Het lijkt een beetje op die stemmetjes van december 1989. Gelukkig gaat het nu veel beter met me. Eigenlijk niet te vergelijken met toen en toch wel een beetje.

Wisseling van seizoenen. Van de lente naar de zomer. Het vele licht en de lange dagen. Ik ben kwetsbaar.   December 1989 en de kortste dag en nu even de langste dag.

Al die jaren ertussen. Wel vaker stemmetjes en soms iets anders. Ook niet altijd met elkaar te vergelijken. Medicijnontrouw zijn bijvoorbeeld en de gevolgen van het wegnemen van de verdoving.  Afgelopen weken niet.  Ik slik braaf mijn pilletje.

Het is weer stil en een stemmetje die zegt dat ik heb gewonnen en het weer stil mag zijn. Was het dan een strijd ? Geen idee. Ik vecht nooit. Of het stil blijft ? Geen idee en maakt me ook niet zoveel uit…..   ik weet en kan er mee omgaan.

Gelukkig geeft ik die stemmetjes meestal ook geen namen. Geen zin in en wat moet ik ermee.   Het is nep en meer ook niet…..   soms twijfel en dat hoort er ook bij. Ook geen verwarring en het is allemaal heel logisch en normaal. ……

Een psychose is verward zijn. En dat is bij mij anders…….  Of het echt anders is dan bij anderen ? Geen idee en eigenlijk ook geen zin meer om daar mee bezig te zijn.  Het is weer stil en dat telt.  

Terugdenken aan december 1989 en gelukkig sneed ik me niet aan een gevaarlijke kant.  Dan had ik dit niet kunnen schrijven…….  En blij met het stemmetje die toen tegen me zei dat ik alles naar beneden moest gooien en dat er toen hulp kwam.