1990 Licht en Kracht Assen.

Even terug in de tijd.

In september 1987 werd ik voor het eerst (gedwongen) opgenomen in de GGZ. Volgens de hulpverleenster die ik toen had was ik een gevaar. Het ging niet echt goed met me en zwak uitgedrukt. 

Vele opnames volgden. Ook vaak vrijwillig. Ik wil het wel telkens weer opnieuw op eigen kracht proberen en telkens weer loop ik vast. Het bier en het alleen zijn en nog veel meer.

December 1989 weer een gedwongen opname. De zevende opname sinds 1987.  Het gaat echt goed mis. Ik kan het niet alleen en alleen moest ik het wel doen. Niemand die me echt kon helpen. Al die opnames die ik achter de rug had en al die gesprekken. Het hielp niet. 

Januari 1990 en ik ga even een weekend naar huis. Ik zie de puinhoop en niemand die het even heeft opgeruimd. De tv stond weer op zijn plek en meer was het niet. En ik heb geen zin meer.  Geen zin meer om weer vast te lopen. Geen zin meer in die diepe dalen.

Inmiddels definitief de diagnose schizofrenie gekregen en het advies om intern een 8 maanden durend programma te gaan volgen. Ik heb er wel zin in. Een lange tijd intern. Een lange tijd eventjes niet(s) meer. Een lange tijd.  Het wordt het hele jaar 1990. Gelukkig wel heel snel een kamer voor mij alleen.   

Eerst even wachten tot het programma begint. Dat kan ook intern. Ik wil en ik hoef voorlopig niet naar huis. Blij mee.

Het programma. 20 uur in de week iets te doen en verder veel tijd voor. Waarvoor eigenlijk ? Geen idee meer. Ik leer koken. Daar ben ik nog steeds blij mee. Ook met de ontspanningsoefeningen. Mijn tenen een beetje bewegen en : -)  Af en toe psychologische tests.  Wat is het effect van de therapie. Wat ik me nog van die testjes herinner ? Emoties herkennen op gezichten van mensen en meer. Natuurlijk ook veel info over schizofrenie.  Hersenspoeling. Gelukkig viel het verder bij mij mee.  Het advies was om beschermd te gaan wonen. Schizofrenie is een hele ernstige ziekte….. Gelukkig kan ik er nu goed mee omgaan en : -) Natuurlijk niet altijd met een glimlach.

Het effect van het verblijf in zo’n oud gebouw. En de omgeving en de vaste bewoners.  Die sfeer heeft veel invloed op me. En dan elke 4 weken een depot (medicatie in de vorm van een injectie in de bilspier. Het bloed stroomt erdoor en neemt dan een beetje mee).  Wel elk weekend naar huis. Buslijn 21 Assen naar Emmen en terug.  En natuurlijk het erger maken van die verdoving (depot) door een pilsje. Af en toe kom ik een beetje los en daarna ben ik alweer snel een zombie en ik wil eigenlijk ook even niet anders.

Maart 1991 weer naar huis en het goede voornemen om het minimaal 1 jaar zonder opname te doen. Het lukt. Januari 1992 begint de ggz met een dagbestedingsproject in Emmen en ik ben 1 van de eerste deelnemers. Een veilige omgeving om te herstellen en eindelijk mensen om me heen die me echt konden helpen en die er echt voor me waren. Nog steeds dankbaar voor.

Inmiddels meer dan 36 jaar geleden en wieter goan en sterker worden. Geen alcohol meer en geen depot meer. Wel elke dag een pilletje. Ik denk nog wel vaak aan die tijd terug. Gelukkig ook niet altijd.  De aanhouder wint en door gaan met ademhalen heeft geloond.

Of ik sinds 1991 opnamevrij ben geweest ? Nee, maar zulke diepe dalen dan toen werden het niet meer. Die opnames daarna waren in Emmen. Soms ook just for fun en : -()  Opname in Emmen kan nu ook niet meer.   Nu wel al meer dan 15 jaar opnamevrij en ik schrijf ook al 15 jaar. Ook heb ik al jaren geen contact meer met de GGZ. 2 jaar geleden even kort (crisis) en genoeg is meer dan genoeg. Ik kan het nu op eigen kracht en ik blijf braaf mijn pilletje slikken.