Anoniem

Jarenlang mijn grootste nachtmerrie.  Anoniem de kist in. Zonder dat iemand me ooit echt heeft leren kennen. Zonder dat ik me ooit echt heb kunnen uiten.  De reden voor mij om blij te zijn met facebook.  De reden voor mijn blog. De reden voor en vul zelf maar in.

Opvallen moet : -) en met een glimlach. Anoniem ben ik natuurlijk allang niet meer. Ik hoef niet meer bang te zijn voor anoniem mijn graf in. Tussen al die grijze muizen ben ik een uitzondering. Ik ben ook wel gaan houden van het delen van mijn leven. Laten zien dat er meer is dan.

Ook geen geheim maken van mijn schizofreen zijn. En daar geef ik op mijn eigen unieke manier invulling aan. Ook om te laten zien dat er meer is dan.

Dromen van een wereld waarin en dat mag je dan zelf weer invullen. Soms geen zin om voor een ander te gaan denken en denken is natuurlijk belangrijk.

Wat de medemens van me vindt. Wat de mensen die me op facebook hebben van me vinden ? Wat de facebookvrije mensen van me vinden. Een man met een rode hoed en iemand met een verhaal. En heeft niet iedereen een verhaal. Ik denk het wel.

Een voorbijganger zijn of iemand die niet goed is. Want hij zit alleen maar op het bankje te niksen. Dat kunnen mensen dan ook gaan denken. Willen dat iedereen !!en dat bereik je het tegenovergestelde. Ook dat kan. Geen verstand hebben van hoe andere mensen kunnen denken…….

Hij is lui en hij wil niet werken. Hij heeft zich af laten keuren en hij is een profiteur. Weten dat er meer is dan maar voor die mensen is er niet meer dan.

Diepgang en oppervlakkigheid. Kiezen voor diepgang. Ook belangrijk. Een unieke denkwijze hebben en voor de ander hoeft het alleen maar gekte te zijn. Hoe ik hou van mensen die anders zijn. Hoe ik zelf ook anders wil zijn dan.

Morgen sterven en wordt er 10 jaar later nog over me gepraat ? De wens hebben dat mijn blog na mijn dood blijft bestaan. Doet men dit ? Geen idee. Mijn facebookpagina mag ook blijven. Wordt er dan af en toe nog op gekeken. Zoals ik kijk op de pagina’s kijk van mensen die er nu niet meer zijn.

Herinneringen vervagen. Wat weet ik nog van mijn ouders. Die lang geleden verder zijn gegaan ? Wat weet ik nog en wat is belangrijk ? Soms geen idee.

Mijn anonimiteit en soms ben ik er gek op. Ergens naartoe waar niemand me echt kent.  En niemand de moeite doet om me echt te leren kennen……  Mijn hele leven woon ik in de gemeente Emmen.  Heel soms zin om te vertrekken. En dan opnieuw moeten beginnen met ? Ik moet er niet aan denken……

18 miljoen mensen in ons landje en voor wie ben ik echt geen niemand meer ? Soms wil ik ook weer niemand zijn.  Een kennis sterft en er is niemand op zijn crematie…..  Eenzaamheid.  Ook een nachtmerrie voor mij ?

Wat is leven en wat is iemand zijn ?  Van velen gaan er 13 in een dozijn. En toch veel liefde om hen heen. Honderden mensen op je begrafenis. En daarna gaat het leven snel verder.   Sterkte voor de nabestaanden en sterkte voor de liefde. En daarna gaat het leven gewoon verder.

En over 100 jaar denkt er niemand meer aan me/je…  Ook goed !