hutje op de hei

Ik zie een plaatje van iemand op een onbewoond eiland. Hij wordt gered. Het eerste wat hij wil is de krant lezen. Na het lezen of tijdens het lezen krijgt hij alweer zin in het bestaan op zijn onbewoonde eiland.

In de jaren 80 had ik het even helemaal gehad. Mijn hulpverleenster vroeg wat ik het liefst wilde. Een hutje op de hei zeg ik en kom me dan maar eten en bier brengen. Meer wil ik niet. Ik heb genoeg van al die gekte om me heen. Van steeds maar weer !  Verder praten en ik krijg een gedwongen opname. Een gevaar voor…. Of het echt nodig was.  In een andere wereld dan de wereld van de hulpverleenster.  En ze kon niet anders dan !

Daar denk ik dan aan als ik dit plaatje van die man zie. Ik heb soms nog steeds een beetje zin in dat hutje op de heide. Een beetje en meer ook niet.

Op een onbewoond eiland. Natuurlijk doe ik nu vaak net alsof. Zittend op het muurtje of op een bankje. In mijn hoofd ben ik dan even op een onbewoond eiland. Het nieuws bestaat even niet en nog veel meer bestaat even niet. 

Ik ben even alleen op de wereld. Al dat verkeer en ik zie het even niet. Al dat gedoe in de wereld en het bestaat even niet. Ik ben even in dat hutje op de hei.

Of ik het echt weer wil ? Dat hutje op de hei. Dan wordt het leven wel erg saai. Geen rijdende auto’s en geen mensen die langskomen met een vriendelijke groet.

Ik ben niet in de wieg gelegd voor kluizenaar zijn. Niet in de wieg gelegd voor alleen op de wereld.

Al die prikkels ben ik nodig. Ik kan niet zonder. En dan de mens die al die dingen doet die het doet. Kan het anders ? Ik denk het niet. En toch geen zin meer om echt mee te gaan doen. Het kan anders !!  En laten zien dat het anders kan.

Op mijn eigen manier doe ik natuurlijk een beetje mee. Ik kies niet voor de hele dag in mijn hutje op de heide. Zo zie ik mijn huisje weleens. Een hutje op de hei en elke morgen gewekt worden door de vogeltjes.

Als ik alles om me heen zie ben ik blij dat ik normaal ben gebleven. Meedoen aan is gelukkig niet verplicht. Ik doe het wel op mijn eigen unieke manier. Net als iedereen.

Als ik alles om me heen serieus moet nemen. Dan kan ik net zo goed een stuk touw gaan kopen en vertrekken.  Iets te negatief natuurlijk. Er is nog zoveel wat ik echt kan waarderen en dat onbewoonde eiland en dat stuk touw hoeft niet. Ik ben in staat het anders te doen.

Natuurlijk ook blij dat mijn hutje op de heide in Nederland staat. Blij mee en ook niet meer dan dat.  Heel erg blij mee.

Mensen die genoeg hebben van en vertrekken naar en vul zelf maar in. Gelukkig hoef ik dat niet en kan ik het anders doen en zien. Ik wil de rest van mijn leven door blijven brengen in hunebeddenland.  In een hutje vlakbij het hunebed en in het mooie Emmen