Jarenlang stijgen de lonen harder dan de prijzen. We hebben veel geld te besteden. Meer dan ooit. Natuurlijk zijn er uitzonderingen op deze regel en dat laat ik nu even buiten beschouwing.
De jaren 60
en 70 van de vorige eeuw meegemaakt. De
start van de groei. Velen konden zich opeens een auto veroorloven en nog veel
meer veroorloven…. We werden rijker en rijker.
Wat voor de
meesten een mooie droom was kwam uit. Geld in overvloed. En het kwam ook bij de
arbeiders terecht. Ze moesten er hard voor knokken en het lukte.
Mijn ouders
zijn van voor de oorlog. Ze wisten wat armoede was. 4 kinderen tussen 1943 en
1949 en er was niet veel. Later nog 3 kinderen en ze merkten het verschil. De kinderen ook. Mijn oudste zus die heel erg blij was met
nieuwe schoentjes die ze kreeg bij 1 van de feestdagen. Verder was het
klompentijd. En ikke die vaak mee moest naar de schoenmaker voor alweer nieuwe
schoenen : -)
Ik zie wat de
meeste kinderen van nu aan speelgoed hebben. Ze komen niets te kort. En dan hun
ouders. Ik zie de vele restaurants en
lunchcafés in het centrum en aan klanten geen gebrek. Het hele goede leven
vieren.
Ik zie de in
mijn ogen gekte in de supermarkt. Overvloed en alleen maar overvloed. Aan de
andere kant klagers over de kwaliteit van dat voedsel. En worden ouder en
ouder.
Een prestatiegerichte
samenleving en de zwakkeren vallen uit. Dan de vele mogelijkheden die we die
zwakkeren geven om toch nog een beetje mee te doen. Ik noem ons landje sociaal
en rijk. We moeten er natuurlijk wel
veel voor doen. De eisen zijn hoger en hoger geworden.
Vroeger kon
je moeiteloos meedoen. Nu ben je bij veel hulp nodig. Ook dat komt voor. De licht verstandelijke medemens. Waren ze geboren in de jaren 50. Dan hadden
ze moeiteloos mee kunnen doen. Nu niet meer.
De keerzijde van de medaille. De
vooruitgang
Van alles
veel te veel. Dat denk ik dan vaak als ik om me heen kijk. Het kan niet zo
blijven. We maken het veel te gek. Er
moet iets te wensen blijven. En de
wensen worden steeds extremer.
Of ik het
beter heb dan mijn ouders toen die mijn leeftijd hadden. Gelukkig zijn we
gewoon met zijn tweetjes. Iets wat mijn ouders sinds de geboorte van hun eerste
kind niet meer hebben meegemaakt.
Verder kun je
hun tijd niet met deze tijd vergelijken. Ik denk even aan al dat digitale gedoe
van deze tijd. Mijn vader heeft de komst
van de computer niet meegemaakt. Hij had
er denk ik ook geen zin in gehad.
We leven
ergens voor en willen dat de kinderen het beter krijgen dan wij zelf. Of ze het
echt beter krijgen ? En wat is beter ?
Tot je 70ste moeten werken en waarvoor. Om de ‘gekte’ in
stand te houden ?
Is rijkdom nu
anders dan rijkdom in de jaren 60 ? Wel
een beetje denk ik dan en je kunt die tijden eigenlijk ook niet met elkaar
vergelijken.
En dan de gevaren die ons goede leventje bedrijgen. Daarover misschien de volgende keer meer....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten