De dood

Ik ben 4 jaar en ik speel in de tuin. We wonen naast opa en oma. Ik zie opa vallen en ik loop naar mijn ouders.  Opa is gaan slapen vertel ik.  Later horen dat het zo is gegaan. Hij valt neer en sterft.

Ik ben een paar jaar ouder en een buurvrouw komt te overlijden. Ik mag even kijken. Ze vinden me er oud genoeg voor. Geen leven zien en een slapende vrouw.

Mijn kennismaking met de dood en nog steeds zie ik het als slapen gaan om misschien ooit weer wakker te worden.

De dood hoort bij het leven en we gaan allemaal een keertje. Ouder worden en al veel mensen verloren door de dood. 1 broer en 1 zus zijn al gaan hemelen. Zo noem ik het ook weleens.

En dan de inloop en al die bezoekers die er niet meer zijn. Af en toe hebben we het er over. En over hun leven en hun lijden. Ook mensen die door euthanasie zijn gaan hemelen. Psychisch lijden wordt ook erkend als ondragelijk en ook dan is er euthanasie.

Ik denk aan het sterven van mijn vader. In 1986. Lang geleden en euthanasie was er nog niet. En dan kan sterven lang duren. Langzaam zag je hem achteruit gaan. Tot zijn laatste nacht en ik mocht het meemaken. Indrukwekkend en nog steeds niet vergeten.

De dood kan ook onverwachts komen en ook dat is het leven. Verwachten dat je 80 wordt en veel eerder is het gebeurd.

Op een dag komen mensen ook afscheid nemen van mijn lichaam en meer is er dan niet meer. Wat er met de ziel of geest gebeurt ? Misschien ook wel gestorven. Maar soms denk ik van niet. Of ik hoop van niet.

En dan mijn psychoses. Zien wat je onder normale omstandigheden niet kunt zien en dan de conclusies die ik er soms uittrek. Soms en niet altijd.  Dan was het mijn brein die ziek was en werd en meer ook niet.

De dood. Ik hoor dan dat er in Iran meer dan 2000 demonstranten zijn vermoord. Hun leven is voorbij. Hoe snel het kan gaan. Een niet natuurlijke dood.

Zelf hoop ik op een natuurlijke manier te sterven. Zonder geweld en andere dingen van buiten. Hij is Oet de tied zeggen ze dan over mij.  Hoop dat ik digitaal nog even voort mag leven. 

Mijn dood zal het journaal niet halen. Hoeft ook niet. Misschien of zeker een rouwadvertentie in de krant.  En dan het afscheid.

Een graf hebben we al uitgezocht en verder doen mijn dierbaren de Nederlandse traditie.  Dat denk ik dan. Ik zal het niet weten.  Koffie met cake na de begrafenis en dan gaat een ieder verder met zijn leven. Ik denk dat ze het daarna nog af en toe over me gaan hebben en hopen dat het niets dan goeds is of mag zijn.  Ook dat hoeft natuurlijk niet.

Verder wil ik er ook niet te veel bij stilstaan. Het hoort erbij en meer ook niet. Ik hoop wel dat ik nog een tijdje verder mag. En altijd D.V.  Ik heb het wel naar mijn zin en voltooid is mijn leven nog lang niet.