Wat heb je toch een fijn leven. Een reactie op 1 van mijn berichtjes op facebook. Ik sta er niet altijd bij stil. Weinig te klagen. Nu even lawaai bij de buren. Het huis wordt gereed gemaakt voor de volgende bewoners. Het is tijdelijk en : -)
65 jaar zijn
en ik mag doen alsof ik met pensioen ben. Dat mag ik al een aantal jaren. Ik mag
zelf kiezen. Voor het geld hoef ik niet aan het werk. En nog veel meer redenen
om niet meer aan het werk te hoeven.
De WAO is
genoeg. Ook mijn lief is al een tijdje met pensioen dus AOW en samen is het
meer dan genoeg. Geld is iets waar we niet mee bezig hoeven te zijn. En dat ben
ik in mijn leven ook nog nooit geweest.
WAO en voor 1 meer dan genoeg en voor 2 te weinig. Afijn dat ligt ook
achter ons.
Genoeg te
klagen. Ik kijk om me heen en ik zie. Het kan vele malen beter. Wie denkt dit
niet denk ik dan. Ook leuk. Ruimte hebben om te denken. Velen komen daar niet
aan toe.
Hun rol in
het systeem zorgt ervoor dat er weinig ruimte is om na te denken. Nu ben ik ook
meer een denker dan een doener. Om maar even twee soorten mensen te noemen.
Niks te
klagen. Ik mag lekker rustig aan naar het einde toe. Geen zin om nog echt iets
te gaan doen. Genoeg mag genoeg zijn. Wel schrijven over wat volgens mij beter
kan. Ook dat is natuurlijk iets doen !
Tijdverdrijf en ik wil er zijn en ik wil gezien worden. Ook de reden
voor facebook en het muurtje……
En klagen
over het systeem en het altijd maar meer willen. Aan meer en meer doe ik natuurlijk
ook aan mee. Elke dag of bijna elke dag een a4tje volschrijven. Mijn bijdrage
aan het grote geheel. Houden van het toetsenbord en houden van delen en schrijven.
Of is het schrijven en delen.
Hopen dat op
een dag onze ogen opengaan en het anders wordt. Dat het anders moet worden ?
Soms geen idee. Het gaat toch goed en ik heb toch meer dan genoeg. En dan zet
ik de tv aan en ik zie. Wat is de mens
toch dom !! En ben ik zelf ook dom
? Soms en ook dat mag….
Op sommige
plekjes is er geen vrijheid van meningsuiting. Heeft men geen WAO en heeft men
nog veel meer niet. Het leven in ons landje is een feestje. En als ik dan de tv
even uitzet en de krant aan de kant leg. Alles vergeet wat ik weet. Dan……
Dromen van
het paradijs en soms leef ik al in het paradijs. Bij het paradijs hoort
natuurlijk ook het eeuwige leven : -) Geen zin in. Het kan al zwaar genoeg zijn
en ik wil wel doodgaan. Onvermijdelijk en dan onderdeel worden van het licht.
Ook iets waar ik vaak van overtuigd ben. Afscheid nemen van het mens zijn en
anders wordt het. Sterven bestaat niet…..
Als mens sterven. En dan ? Soms
geen idee en soms natuurlijk wel. En : -)
Het kan
minder. Dat denk ik dan als ik kritisch naar mijn leven kijk. Genoeg te
verbeteren maar ook genoeg om meer dan tevreden over te zijn. Zo slecht is het
leven voor een schizofreen niet in ons landje.
Lang leve
Nederland !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten