1961 en 2011

Geboren in 1961.  Lang geleden. En kind zijn in de jaren 60. Een echt arbeidersgezin en ik was de eerste van de tweede leg.  Boven mij 4 en onder mij 2.  De eerste vier geboren tussen 1943 en 1949.  En toen kwam ik.  1961. Ns mij nog twee meisjes.  Mijn vader was toen ik werd geboren 45 en mijn moeder 41.  Kinderen op oudere leeftijd krijgen. En oudere ouders hebben…..Sommige van de eerste vier waren niet blij met ons. Daar had ik als kind weinig last van…..  Later…… Hiernaast een foto met mijn ouders en mijn twee zusjes.  Aan de oostelijke doorsnee.    

Kind zijn in de jaren 60. Wat weet ik nog.  Een iets ouder iemand uit de buurt heeft het over dat lachende jochie.  Zo zag hij me toen. Ik had het ook wel naar mijn zin.  Een eigen kamer had ik.  Dat kan ik me nog herinneren.  Een oudere zus die het huis uit was.  Daar moest ik dan af en toe het grote bed mee delen. Het was een groot bed.  Met een zwaar dekbed.  Af en toe mis ik dit nog.

Kind zijn in een wereld zonder auto’s.  Ook waar. In mijn geboortejaar waren er maar een half miljoen auto’s in ons landje.  Twee oudere broers die nog thuis woonden werkten in de fabriek en deden het verder op de brommer. Ook mijn vader had zo’n ding.  En dan onze fietsjes.  Een schuur vol vervoersmiddelen.

De school binnen een kwartiertje fietsen en ik was zoals ik al zei een vrolijk kind.  Of ik ook een lief kind was.  Geen idee.  Of mijn ouders deden aan opvoeding. Ook niet echt.  De tv altijd aan en dat was de grote opvoeder.  Veel herinneringen aan die tv tijd.  En het buiten zijn.  Ruimte genoeg rond het huis en omgeving.

Vooruit in de tijd en in 2011 werd ik opa.  Een opa willen zijn die ik zelf graag gehad had willen hebben.  Om mee te stoeien en om gek mee te doen.  : -)  Daar heb ik mijn best voor gedaan. Hiernaast een foto : -)  Het opa zijn heeft me verder wel verandert.  Of is dat het ouder worden ?  

Hoe ik in de jaren ervoor een oom wilde zijn die ik zelf niet gehad heb. Ook dat is in sommige opzichten gelukt.

Houden van kinderen of houden van.  Van de kindertijd van onze kleinzoon heb ik genoten en wat ik wilde is gelukt.

Kind zijn in de jaren 60 of kind zijn in de jaren 10 van deze eeuw.  Een kind blijft een kind. In welke tijd dan ook.  Toch wel verschillen. Hij wordt elke dag met de auto naar school gebracht.  Ikke mocht elke dag fietsen.  En dan zijn tablet en het digitale gedoe. In mijn jeugd nog ver weg.  Verder verschillen ?  Kind is kind zei ik al.     Hij heeft het beter voor elkaar dan ik of als ik. En dan speelgoed. De lol die je kunt hebben met een simpele bal : -)

De basis van het leven wordt gelegd in je kind zijn.  Dan zal ik wel iets te kort zijn gekomen.  Hij niet. Of.   Je weet het pas later.

Opa zijn en hopen dat hij later met een glimlach aan me terug zal denken. We zien wel.  

Of ik ook met een glimlach aan bepaalde personen in mijn kindertijd terugdenk....  Die zijn er.  Ik noem dan even mijn oudste broer en zijn traditie om ons op onze verjaardag over de knie te leggen.  Toe ik 6 werd kreeg ik 6 klappen.....  enzovoort en onzovoort.  En zijn gewoonte om mijn veters los te trekken.  En ik was nog niet zo slim om er een dubbele knoop in te leggen.  Ik liet ze gewoon los.  Doe ik nu af en toe nogf en dan de opmerking van andere krijgen dat mijn veters los zijn en of ik niet bang ben erover te struikelen.  Nee zeg ik dan met een glimlach. 

Het huisje aan de oostelijke doorsnee. De rustige straat van mijn jeugd. Het staat er nog. Een paar jaar geleden op fietse door mijn kindertijd.  In de komende lente ga ik dat weer een keertje doen.  

een nieuw kabinet

Op je achttiende mag je voor het eerst stemmen.  Voor mij was dat 1979. Ik heb het toen braaf gedaan. Ik denk PVDA.  Net effe google en je had toen het kabinet Van Agt.  Verhalen over hoe moeilijk hij het kon maken.  En den Uil van de PVDA kon niets anders dan hem gelijk geven. Ook omdat hij er niets van snapte.

Politiek en al die kabinetten die ik tot nu toe heb meegemaakt. Al die jaren dat ik niet echt met politiek bezig was.  Andere zorgen en problemen. In 1987 of was het 1988 de start van mijn WAO uitkering en al die pogingen die ik heb gedaan om weer aan het werk te komen.

Later verliefd en mijn relatie en nog meer zaken buiten de politiek waar ik mee bezig was. Politiek is mien geen bliksem weerd : -))

Ik zie de rijkdom in ons landje. Door de democratie of iets anders.  Geen idee. Meer dan 80 jaar vrede en stabiliteit.  Elke 4 jaar verkiezingen en een beetje naar links of naar rechts bijsturen. Rijker worden als volk blijft het doel.

Leven in een echte democratie. Zeldzaam lees ik dan als ik effe google gebruik. Anders kan of is de norm. Mensenrechten en hoe op veel plekjes het veel slechter is als in ons landje. Politieke gevangenen hebben we in ons landje niet. En zo kan ik nog veel even doorgaan.

Een rijk en sociaal landje. Daar denk ik dan als eerste aan als ik aan Nederland denk. Waar er leuke plekjes zijn voor mensen die afhankelijk zijn van een uitkering. Waar er voedselbanken zijn voor wie het eten en drinken te duur is of is geworden. Ook iets om je voor te schamen zegt men dan. Hoe kan dat. In een rijk landje als Nederland.  Gelukkig kan het.

Vele keren naar de stembus geweest en vaak links gestemd.  De rijken mogen van mij nog steeds een beetje minder rijk worden. Laat de zwakkeren merken dat we een rijk volk zijn.  De ketting is zo sterk als de zwakste schakel.

Politiek bepaalt de koers. Of zijn het de ambtenaren ? Het kan beide.  Of het er beter op is geworden. Nog steeds heb ik zelf genoeg geld om van rond te komen. Slimheid of mazzel. Beide kan. Regeren is ook vooruitzien…..

Blij met de democratie en dat de meerderheid de koers bepaalt. Vaak hoor ik bij de minderheid.  Ook niet erg.  En misschien heeft de meerderheid wel gelijk.

2026 en nu premier Jetten. En de grootste partij is nog nooit zo klein geweest. De verdeeldheid in ons landje is groot en misschien wel te groot.  Ik loop natuurlijk al een tijdje mee en vele pemiers en kabinetten meegemaakt.   En we hebben het steeds beter gekregen.  We zijn ook een braaf volk. Ook gemakkelijk voor de elite en voor die mensen die de koers uitzetten en bepalen.

Men heeft het nu over een vrijheidsbijdrage.  Voor wapens en voor defensie. Het grote gevaar ligt op de loer. . Het zal mijn tijd wel duren en ik heb niet zoveel tijd meer.  Een jaar of 10 en niet veel langer.

Ook later met pensioen mogen of moeten.  Gaat ook wel door of het wordt weer een beetje bijgestuurd.  Samen moeten we of samen mogen we het nog steeds doen.  

In die wereld wil ik niet leven........

Iemand heeft het over een groot plan. En de economie en het klimaat spelen de hoofdrol. Ik wil het niet weten  Ik wil ook niet leven in een economie. Een samenleving kan genoeg zijn.

Weten dat het voor velen eerst de economie is en dan pas de samenleving is. Of.. Bezuinigen op levensbeschouwelijke dingen en dat geld steken in de economie. Ook dit kan de werkelijkheid zijn. Zolang het goed gaat met de economie gaat het goed met ons.  Al heel erg lang de werkelijkheid.   

De krant lezen en dan letten op wat de redactie belangrijk vindt. Wat moet de hoofdrol spelen. Ik doorzie het en ik ben niet meer geboeid. Weten dat het de boodschap is die me niet boeit. Er is meer dan.

Sommige programma’s op de tv sla ik ook over. Opsporing verzocht of zoiets. Niet mijn wereld en niet de wereld waarin ik wil leven. Voetbal is ook iets wat ik oversla. Voor het volk en niet voor mij : -)

Als je het weet ga je het zien. Ook een waarheid. Ik weet en ik zie en ik kies voor iets anders. Als de meerderheid fan is  en dan weten dat wat de meerderheid belangrijk vindt voor mij onbelangrijk kan zijn.

De misdaadwereld en de bewondering voor de crimineel die uit handen van de politie weet te blijven. En dan de grenzen die deze bewondering heeft. Voor sommige misdaad mag je geen bewondering hebben. Of voor geen enkele misdaad kun je bewondering hebben.

Blij dat ik een uitkering heb en dat ik sommige werelden niet belangrijk hoef te vinden. Ik ben er natuurlijk wel afhankelijk van en ook geen probleem. Weten dat er meer is dan.

De autowereld is ook niet mijn wereld. Men wil onafhankelijk zijn en koopt een auto. De heilige koe van een paar jaren geleden en de vanzelfsprekendheid van nu. Zonder auto hoor je er niet bij en ik wil er niet bij horen. Mijn wereld mag anders zijn.

Anders zijn en gelukkig kan dit in ons landje. Op vele andere plekjes mag je niet anders zijn en dan is niemand  anders.  Soms wel en dan heb je geen gemakkelijk leven. Zwak uitgedrukt.

Geen fan zijn van de economie en ons economisch denken. En ik heb mijn uitkering wel te danken aan het feit dat.  Leven in een rijk en sociaal landje en dan weten dat je niet hoeft te verhongeren. Dat je nog veel meer niet hoeft.

Verwend ben ik wel. Het moeten afgeschaft en ook niet meer weten wat iets moeten is. Soms vind ik dat jammer. Mijn wereldje bestaat alleen nog maar uit mogen en zin hebben in de dingen die ik doe. Soms kun je die dingen zien als moeten. Zo voelt het niet meer.

Onderdeel zijn van het verwende Nederlandse volk. Blij mee en soms minder blij mee. Het gaat natuurlijk om een goede balans. Ook dat is het leven.

Nu even kijken naar een misdaadserie. Duidelijk nep en duidelijk een andere wereld dan de echte. En het goede wint altijd. Of dat in de werkelijke wereld ook zo is ? Soms en jammer genoeg soms of vaak niet......

De hardwerkende mens

Ik denk even aan mijn oudste broer. Hard werken totdat zijn lichaam het niet meer kon. Af en toe baalt hij nu van zijn niet meer kunnen.  Deed hij het voor het geld. Nee. Omdat hij hard werken leuk vond !   Omdat het zo hoorde of omdat.  Ook niet.  Het is gewoon leuk om hard te werken.

Zelf wist ik ook wat hard werken was. Totdat ik er over na ging denken en besloot om er mee te stoppen. Waarom hard werken als je het geld ook gratis kunt krijgen : -)  Hard werken moet lonen. En als je dan ook nog ziek wordt van dat werk. . Dan kun je beter accepteren dat het ook anders mag.

Hard werkende mensen moeten het beter hebben dan al die anderen die het niet meer kunnen. Arbeidsongeschikt zijn of iets anders.  De hard werkende Nederlander mag het natuurlijk ook beter hebben dan.  Mee eens. Beter mag.

Ook mag iedereen het in ons landje goed hebben. Daarover kunnen we weer van mening verschillen. Al die mensen die willen profiteren van.  Ook dan is er meer.  Niet kunnen werken is vaak geen keuze of bijna nooit een keuze.

Ik lees iets over werkende arme mensen. Voor hun loont het werken niet. Waarom ze het dan doen. Geen keuze en het kan niet anders. Het hoort erbij zegt een systeemliefhebber.  De nadelen van !

Zo heeft het systeem vele nadelen. We moeten het steeds beter krijgen. Ook onderdeel van het systeem. En dan met de leus dat werken moet lonen de verkiezingen in.

Rijken die rijker moeten worden. Niet altijd door hard werken. Niet lichamelijk maar systeem hard werken of geestelijk hard werken... En dan de misdaad. Mensen die op een hele ‘gemakkelijke’ en oneerlijke manier rijk willen worden.

Werken moet. Met dat idee worden we geschoold en opgevoed. Zonder te werken hoor je er niet bij.  Natuurlijk kan niet iedereen erbij horen.  Daar zijn daar weer genoeg redenen voor te bedenken en ook goede redenen.. 

Ik zit alweer een aantal jaren volledig in de WAO.  In 2011 gestopt met de sociale werkplaats. Daarna wel altijd iets gedaan voor de samenleving. Dat moet. Of ik vind dat dat moet.

Sinds een jaar of 5 mijn bezigheden afgeschaald. Schrijven doe ik nog wel. Dat kan ook hard werken zijn. In den beginne wel. Nu gaat het vanzelf. Geen hard werken meer. Het mag en het kan.

Nu 65. Een leuke leeftijd om en dat ga ik ook doen. Schrijven blijf ik doen en nog meer blijf ik doen. Verder genieten van het goede leven. Ook iets wat we vaak vergeten.

We hebben het nog nooit zo goed gehad. En dan nog meer willen ? Ik snap het niet.  Het meer overstroomt of het meer komt nooit vol. Dat brengt het systeem ook met zich mee.

Natuurlijk is er een minderheid die graag iets meer wil en het ook nodig heeft….  Dat zal ook altijd zo blijven.  En natuurlijk is er een minderheid die het veel te goed heeft. Ook dat hoort erbij…….

diversiteit

Mijn waarheid hoeft niet jouw waarheid te zijn. We mogen een verschillende waarheid hebben.  Er zitten natuurlijk wel grenzen aan onze waarheden. Of dat zo is ? Ik denk het wel.  De wet is 1 van die grenzen. Het mag niet dus het kan niet de waarheid zijn. 

Waarheden en meningen. Er zijn er genoeg van. Ik denk even aan de politiek en die vele waarheden. Hoe moet het land bestuurd worden en wat gaat voor en wat is minder belangrijk.

En dan al die beroepen in ons landje. Diversiteit is dan heel belangrijk. Er moet veel gebeuren om alles goed te laten draaien. Alleen theoretisch opgeleide mensen en het gaat mis. Net als alleen maar praktisch opgeleide mensen. Ook dan gaat het mis. Of alleen maar ongeschoolde mensen. En wat is ongeschoold zijn ?  Iedereen is nodig. Hoe belangrijk diversiteit dan is !

Alleen maar mensen zonder een beperking in een landje en iedereen kan werken. Dan hoeven we ook geen 40 uur meer te werken. 20 uur is genoeg.

Mensen met een beperking kan ook een mening zijn. Soms een feit. Of het is alleen maar een feit. In het land der blinden is 1 oog koning.  Of andersom.  Dan is in het land der blinden 1 oog hebben een beperking en handicap : -)

Mensen van buiten halen is ook heel normaal geworden. We kunnen niet zonder en we kunnen het niet alleen. Eigenlijk doen we dat al heel lang. Mensen van buiten halen.  Wanneer ben je een echte Nederlander.  Bestaat de echte Nederlander wel ?

Het niet alleen kunnen is ook belangrijk om te beseffen. Allemaal zelfvoorzienend zijn kan niet. Daarvoor is de diversiteit te groot. Als iedereen zijn eigen huis kan bouwen en iedereen zijn eigen voedsel. Dat mag je dan het ideaal vinden.

Ons plekje op aarde is ook belangrijk. Niet alles wat we eten en drinken wil hier groeien. En we zijn natuurlijk gas nodig. Dat was eerder het hout en de turf. En dat is ook op.

Soms kom ik harde woorden tegen. Over mensen die er een andere waarheid op na houden. Ze zijn lui en ze zijn gek. Anders zijn dan jezelf mag niet of kan niet. Luie mensen zijn er niet. Zo denk ik er over.  Want er is meer dan.  Veel meer. En dat moet je kunnen zien.

Ook dat is diversiteit. Hoeveel we ook van elkaar verschillen. Samen moeten of is het mogen we het doen. Daarvoor is ook diversiteit nodig. En dan ben je ook vele waarheden nodig.

Of is er maar 1 waarheid. Dat kan natuurlijk ook. Dan is het je eigen waarheid en bestaat er geen andere waarheid meer. Ik ken mensen met maar 1 waarheid en dat is hun eigen waarheid.  Alles wat daar van afwijkt moet bestreden worden. Ook zoiets kun je zien als een beperking.

Onze imperfectie zorgt voor een bult diversiteit. Volmaaktheid bestaat niet.  Ook een waarheid en weer mijn eigen waarheid. Daar mag je dan weer anders over denken.

Lang leve onze imperfecite en lang leve de diversiteit.

De dood

Ik ben 4 jaar en ik speel in de tuin. We wonen naast opa en oma. Ik zie opa vallen en ik loop naar mijn ouders.  Opa is gaan slapen vertel ik.  Later horen dat het zo is gegaan. Hij valt neer en sterft.

Ik ben een paar jaar ouder en een buurvrouw komt te overlijden. Ik mag even kijken. Ze vinden me er oud genoeg voor. Geen leven zien en een slapende vrouw.

Mijn kennismaking met de dood en nog steeds zie ik het als slapen gaan om misschien ooit weer wakker te worden.

De dood hoort bij het leven en we gaan allemaal een keertje. Ouder worden en al veel mensen verloren door de dood. 1 broer en 1 zus zijn al gaan hemelen. Zo noem ik het ook weleens.

En dan de inloop en al die bezoekers die er niet meer zijn. Af en toe hebben we het er over. En over hun leven en hun lijden. Ook mensen die door euthanasie zijn gaan hemelen. Psychisch lijden wordt ook erkend als ondragelijk en ook dan is er euthanasie.

Ik denk aan het sterven van mijn vader. In 1986. Lang geleden en euthanasie was er nog niet. En dan kan sterven lang duren. Langzaam zag je hem achteruit gaan. Tot zijn laatste nacht en ik mocht het meemaken. Indrukwekkend en nog steeds niet vergeten.

De dood kan ook onverwachts komen en ook dat is het leven. Verwachten dat je 80 wordt en veel eerder is het gebeurd.

Op een dag komen mensen ook afscheid nemen van mijn lichaam en meer is er dan niet meer. Wat er met de ziel of geest gebeurt ? Misschien ook wel gestorven. Maar soms denk ik van niet. Of ik hoop van niet.

En dan mijn psychoses. Zien wat je onder normale omstandigheden niet kunt zien en dan de conclusies die ik er soms uittrek. Soms en niet altijd.  Dan was het mijn brein die ziek was en werd en meer ook niet.

De dood. Ik hoor dan dat er in Iran meer dan 2000 demonstranten zijn vermoord. Hun leven is voorbij. Hoe snel het kan gaan. Een niet natuurlijke dood.

Zelf hoop ik op een natuurlijke manier te sterven. Zonder geweld en andere dingen van buiten. Hij is Oet de tied zeggen ze dan over mij.  Hoop dat ik digitaal nog even voort mag leven. 

Mijn dood zal het journaal niet halen. Hoeft ook niet. Misschien of zeker een rouwadvertentie in de krant.  En dan het afscheid.

Een graf hebben we al uitgezocht en verder doen mijn dierbaren de Nederlandse traditie.  Dat denk ik dan. Ik zal het niet weten.  Koffie met cake na de begrafenis en dan gaat een ieder verder met zijn leven. Ik denk dat ze het daarna nog af en toe over me gaan hebben en hopen dat het niets dan goeds is of mag zijn.  Ook dat hoeft natuurlijk niet.

Verder wil ik er ook niet te veel bij stilstaan. Het hoort erbij en meer ook niet. Ik hoop wel dat ik nog een tijdje verder mag. En altijd D.V.  Ik heb het wel naar mijn zin en voltooid is mijn leven nog lang niet.  

Herhalingen

Elke dag weer beginnen met koffie zetten.  Daarna een sigaretje. Koffie drinken en de tv aan. Of ik het weleens een ochtend anders doe ?  Eigenlijk niet.

Wieter goan en alweer koffie en dan een boterham. Het beleg wissel ik af en toch ook weer niet.  Samen speelt natuurlijk ook een rol. Getrouwd en met mijn lief elke dag weer genieten. Houden van elkaar.  Of dat anders is dan een tijdje geleden. Ook weer niet.

Het muurtje bij het station en de inloop. Een plekje voor de zwakkeren in de samenleving. Voor mensen die het niet altijd gemakkelijk hebben. De sfeer is er voor mij de laatste tijd een beetje anders.  Geen zin in die humor die er de boventoon voert en toch ga ik bijna elke werkdag even. Mijn eigen geschiedenis speelt dan een grote rol.  Na 31 jaar neem je niet zomaar afscheid. En dan het plekje en het gebouw.  Ook meer dan belangrijk.

Iemand heeft het over de zekerheden waarvoor de meeste mensen kiezen en waar men van houdt. Ze hebben geen zin in avontuur en onzekerheden. Houden van herhaling en houden van elke dag weer hetzelfde.

De dagelijkse sleur. Zo kun je het ook wel noemen. Voor de meeste mensen het leven en het is goed genoeg.  Voor mij ook. Houden van de dagelijkse sleur. En dan af en toe mijn geest laten waaien en woorden aan het internet toevertrouwen. Ook dat is inmiddels een sleur geworden : -).

Af en toe kijk ik op tv naar programma’s over mensen die afscheid hebben genomen van al die zekerheden. Ze kiezen voor het avontuur. Ze willen die zekerheden niet meer. Ze kiezen voor anders. Of het altijd een keuze is ? Het zijn natuurlijk avonturiers en niet iedereen is dat. 

Balen van de herhaling en wat doe je dan ? Het accepteren of de mogelijkheden die je hebt voor iets anders gebruiken.  Leuk om naar te kijken en om te zien dat er meer is dan. Veel meer !

Toch kies ik zelf altijd voor zekerheid. Ik hou niet van avontuur. Of avonturen genoeg gehad in mijn leven. Ik denk even aan al die psychoses. Ook avontuur en dan weer wakker worden in de realiteit en weer moeten accepteren dat. Ook altijd weer lastig. Daarom besloten te accepteren dat ik gewoon medicatie nodig ben.  Ook niet echt lastig meer.  Alles beter dan !!

De beperkingen van mijn mens zijn. Ik heb het geaccepteerd en ik ben er blij mee. Voor mij geen avontuur maar gewoon elke dag hetzelfde. Het bevalt me meer dan goed. Ik ben geen avonturier.

Een type mens zijn voor avontuur. Of net als ik een type mens zijn voor elke dag hetzelfde. Kiezen voor herhaling en voor niet meer dan dat.  Soms is het natuurlijk geen keuze. Ook dat is waar.

Veroordeeld tot elke dag weer hetzelfde. Of het dan een straf is ?  Niet meer of niet minder dan dat. Ik zie het niet als een straf.  Het leven en meer hoeft het niet te zijn.  En voor de mensen die het anders willen. Gewoon doen. Soms kan het en soms kan het niet.  Angst is maar voor even en spijt kan voor altijd zijn. Een liedje van Daniel Lohues over : -)