Ik zie een plaatje van iemand op een onbewoond eiland. Hij wordt gered. Het eerste wat hij wil is de krant lezen. Na het lezen of tijdens het lezen krijgt hij alweer zin in het bestaan op zijn onbewoonde eiland.
In de jaren
80 had ik het even helemaal gehad. Mijn hulpverleenster vroeg wat ik het liefst
wilde. Een hutje op de hei zeg ik en kom me dan maar eten en bier brengen. Meer
wil ik niet. Ik heb genoeg van al die gekte om me heen. Van steeds maar weer ! Verder praten en ik krijg een gedwongen
opname. Een gevaar voor…. Of het echt nodig was. In een andere wereld dan de wereld van de
hulpverleenster. En ze kon niet anders
dan !
Daar denk ik
dan aan als ik dit plaatje van die man zie. Ik heb soms nog steeds een beetje
zin in dat hutje op de heide. Een beetje en meer ook niet.
Op een onbewoond
eiland. Natuurlijk doe ik nu vaak net alsof. Zittend op het muurtje of op een
bankje. In mijn hoofd ben ik dan even op een onbewoond eiland. Het nieuws
bestaat even niet en nog veel meer bestaat even niet.
Ik ben even
alleen op de wereld. Al dat verkeer en ik zie het even niet. Al dat gedoe in de
wereld en het bestaat even niet. Ik ben even in dat hutje op de hei.
Of ik het
echt weer wil ? Dat hutje op de hei. Dan wordt het leven wel erg saai. Geen
rijdende auto’s en geen mensen die langskomen met een vriendelijke groet.
Ik ben niet
in de wieg gelegd voor kluizenaar zijn. Niet in de wieg gelegd voor alleen op
de wereld.
Al die
prikkels ben ik nodig. Ik kan niet zonder. En dan de mens die al die dingen doet
die het doet. Kan het anders ? Ik denk het niet. En toch geen zin meer om echt
mee te gaan doen. Het kan anders !! En
laten zien dat het anders kan.
Op mijn eigen
manier doe ik natuurlijk een beetje mee. Ik kies niet voor de hele dag in mijn
hutje op de heide. Zo zie ik mijn huisje weleens. Een hutje op de hei en elke
morgen gewekt worden door de vogeltjes.
Als ik alles om
me heen zie ben ik blij dat ik normaal ben gebleven. Meedoen aan is gelukkig
niet verplicht. Ik doe het wel op mijn eigen unieke manier. Net als iedereen.
Als ik alles
om me heen serieus moet nemen. Dan kan ik net zo goed een stuk touw gaan kopen
en vertrekken. Iets te negatief
natuurlijk. Er is nog zoveel wat ik echt kan waarderen en dat onbewoonde eiland
en dat stuk touw hoeft niet. Ik ben in staat het anders te doen.
Natuurlijk
ook blij dat mijn hutje op de heide in Nederland staat. Blij mee en ook niet
meer dan dat. Heel erg blij mee.
Mensen die
genoeg hebben van en vertrekken naar en vul zelf maar in. Gelukkig hoef ik dat
niet en kan ik het anders doen en zien. Ik wil de rest van mijn leven door
blijven brengen in hunebeddenland. In
een hutje vlakbij het hunebed en in het mooie Emmen
