de musjes

Hoe zien de musjes die ik elke ochtend in de tuin tegenkom mij. Hoe denken ze over mij en de mens ?  Denken ze wel ?  Of denken ze niet ?  Geen idee. De meeste mensen zullen denk ik zeggen dat ze niet denken. 

Ze vertrouwen me niet. 1 onverwachte beweging en ze zijn weg. Eventjes geduld en ze komen voorzichtig terug. Elke dag is er voer voor ze en ze maken er dankbaar gebruik van. Maar echt vertrouwen doen ze me niet. Door schade en schande wijs geworden. Ik lees een stukje in de krant. Op een plekje waar de mens nog niet geweest is. De vogeltjes daar zijn goed van vertrouwen en ze vertrouwen de mens nog.  Hoe anders het in onze tuin is : -(

De mens en de huismus. Ze kunnen niet zonder elkaar.  De huismus is wel zeldzaam geworden. Gelukkig zie ik ze nog rond ons huis. Elke dag weer word ik wakker en het eerste wat ik hoor zijn de vogeltjes.

Weten dat er een studie gemaakt is van die vogeltjes. Ik hoef zelf niet alles van ze te weten. De mus herken ik nog. Meer dan een vogeltje is het voor mij niet.  En verder laat ik graag mijn fantasie zijn gang gaan. Zonder dat ik verder iets weet.

Het beperkte brein van de mus en het uitgebreide brein van de mens. Grote verschillen als het om denken gaat. Dat denk ik dan. De mus denkt niet. Gewoon eten en drinken en de voorplanting. Zo anders dan de mens. Dat denken wij mensen dan. Of we het hebben het onderzocht.   De mus maakt geen studie van de mens. Of juist wel. En dan weten ze dat we niet te vertrouwen zijn.

De mens doet verder niet zoveel met zijn denken. Of juist heel veel. Met ons denken kunnen we nog steeds niet vreedzaam samenleven. Strijd moet. Wat we verder met ons denken doen ? Soms geen idee.

Ik ben vaak jaloers op de musjes.  Zij mogen vrij zijn en zijn ook niet echt veel nodig om gelukkig te zijn. Ze doen niet aan bezit en ze doen niet aan meer en meer moet.  Als het om tevredenheid gaat kunnen we veel leren van de musjes.  En natuurlijk ook van andere dieren.

Per ongeluk een musje in mijn huisje en het diertje wordt helemaal gek. Wild en met heel veel moeite krijg ik hem weer buiten. Je moet een musje niet in een kooi stoppen. Hij moet vrij zijn.

Het denken van de mens en ons brein. Wij hebben wat dat betreft veel meer mogelijkheden dan dat musje. En toch is het musje gelukkiger dan.  Weet een musje wat gelukkig zijn is ? Ik denk het wel of is het zeker weten van wel. Wat is gelukkig zijn voor de mus ? Ik zie dat ze dankbaar gebruik maken van het voer dat we voor ze hebben gekocht. En ze maken geluid.  Is het meer dan het geluid dat wij soms maken ? Of hetzelfde als het praten bij de mens ?  Geen idee. Vertellen ze elkaar dat er weer gratis voer is ? Misschien wel.

Ik praat in mijn fantasie weleens met een musje.  Ik vertel hem hoe jaloers ik op hem ben. Dat ik in mijn volgende leven zo vrij als een vogel wil zijn. Ook  de dromen veel meer mensen. Vrij zijn als een vogel. Dt wil toch iedereen : -). Zo vrij als de musjes in onze tuinen. Met een beperkt brein en met nog veel meer beperkingen. Beperkingen die zorgen voor echte vrijheid !!

1995 de start van de inloop aan de boslaan

Er zijn van die jaren die me altijd bijblijven. 1995 is er zo 1.  34 jaren jong zijn en veel energie. Ik ging al een aantal jaren naar de ggz dagbesteding in Emmerhout. Beginnen als 1 van de bezoekers en al heel snel kreeg ik het predicaat vrijwilliger. Begonnen met koffiezetten en eindigen met het doen van alles en nog wat. Sommigen dachten dat ik de leiding had : -)

1 januari 1995 kregen we de sleutel van Boslaan 135.  Een aparte inloop. Los van de dagbesteding. Een eigen plekje voor de vrije tijd.  Samen schilderen en samen de meubels uitzoeken en samen nog veel meer.   Het was een leuke en gezellige tijd. 34 jaren jong zijn en niet gehinderd door de verdoving van de medicatie.…… en dat is nu weleens anders. 

Ook kwam ik in 1995 Alie tegen. Ze werd vrijwilligster in Emmerhout en we werden verliefd. En nog steeds samen.

De inloop was beperkt open. Vooral voor vrije tijd. En dan twee keer in de week  samen eten en twee middagen samen koffie drinken en ontmoeting. En twee avonden.  De donderdagmiddag en de zondagmiddag inloop.  De zondagmiddag en elke zondagmiddag was mijn pakkie an. Dromen van het hebben van een eigen cafétje en zo zag ik het ook vaak.  En gelukkig zonder bier.

Elke zondag van 14.00 tot 16.30 uur. en ik mag.  Hoe zag een wekelijkse  zondag er voor mij uit ? Zorgen dat ik om een uur of 1 in het gebouw ben.  De kas van boven halen en zorgen dat ik in de stemming kom voor een middagje inloop draaien.  De asbakken op tafel : -) en koffie zetten.  Om 14.00 uur de deur open doen.  Daarna de koffie en na een uurtje een rondje frituur.  Om 16.00 uur beginnen met de afwas.  De asbakken legen en de kas opmaken en weer noar huus.  Het was ook goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik mag het alleen doen en dat deed me meer dan goed.

Toen lid zijn van team inloop en dienstbaar willen zijn. Kijken wat nodig is en het dan doen. 1 betaalde kracht en verder een aantal vrijwilligers met ieder een eigen taak. De vergaderingen en meer dan het rooster invullen is het soms niet.  We zijn echt een team en voelen elkaar aan.  Samen deden we het. Ook weer een beetje mens worden na zware tijden.  

Nu in 2026 kom ik nog steeds. De inloop is er nog. Nu wel veel anders dan in die begintijd.. Nu ben ik ook niet meer zijn dan 1 van de vele bezoekers. Mijn rol is wel verandert. Ouder worden en zwakker ?  Soms wel. De tijd doet zijn ding. En verder nog veel meer veranderingen. Ik ben geen 35 meer.

Het is de begintijd die me nog steeds doet komen. Vele goede herinneringen en meer.  Soms valt het nu tegen en dan denk ik altijd weer met een glimlach aan die begintijd.

Nu een paar leuke foto’s uit die begintijd en beelden kunnen meer zeggen dan woorden  

 

een alien op aarde

Lang geleden werd hij achtergelaten. Zijn volk trekt verder en ze laten hem achter. Hij mag doen waar hij zin in heeft maar mag geen grote invloed hebben op de mensheid.

Soms kiest hij ervoor een tijdje musje te zijn. Hij kan dit. En dan ook leven zoals een musje. Het bevalt hem goed.  Of hij is even een eeuw een steen. Ook een leuk leven.  Tussendoor is hij even zichzelf. Hij verveelt zich. Niemand om even echt mee te kunnen praten. De mens en hij heeft er niet zoveel mee.

Houden van de liefde en van samen en de meeste mensen die hij tegenkomt hebben er niet zoveel mee.  Af en toe kruipt hij even in een mens. En dan weer balen en wordt hij weer een musje. Of een eeuw een steen.

Hopend dat ze hem op een dag komen halen. Dat hij weer zichzelf mag zijn. Dat hij weer even mag en vul zelf maar in.

Hoe ik me ook vaak een alien voel. Alleen in een wereld vol met mensen waar ik verder niet zoveel meer mee heb. Of….   Af en toe kom ik een lotgenoot tegen en gelukkig wel. Anders is het niet vol te houden.

Normaal zijn in een wereld vol met abnormale mensen. En wat is normaal en wat is abnormaal ? Niet meer dan een gevoel en een manier van denken.

Willen zonder alles wat de meeste mensen normaal vinden. En wat ikzelf gekte vind. Misschien ben ik te vroeg geboren. Of te laat.  Of een alien zit in me en hij wil even een mens zijn.

Soms zou ik wel bovennatuurlijke krachten willen hebben. Dan ga ik liefde produceren en daarna verspreiden over de aarde. Dan komt er een evolutie. Dan nemen we van de ene op andere dag afscheid van !  Afscheid van wat ? Van veel en dan wordt het echt anders.

Evolutie gaat jammer genoeg niet zo snel. Of gaat jammer genoeg heel erg langzaam. Hoe er eeuwenlang niets veranderd is.  En dan opeens heel veel.

De alien in mij en als ik sterf moet hij verder. Hij wordt dan weer een steen van het hunebed in de Emmerdennen. Observeert en op een dag stapt hij weer in een mens.  Totdat de spijt weer zijn intrede doet.

Laat me met rust denk ik vaak. Ik wil weer verder zonder jou Ik wil weer een normaal mens zijn. De alien denkt na en na en hij is van me gaan houden dus hij blijft. Ook weten dat ik het niet zo kwaad bedoel. En hij richt verder ook geen schade aan. Henk staats is verder onbelangrijk en wordt vaak ook niet serieus genomen.

Liefde produceren lijkt hem ook wel een goed idee. Dan heeft hij wel weer te veel invloed op de mensheid en dat mag niet. Soms wil hij die regel overtreden en dan hoopt hij dat ze het ver weg zullen zien. En dat ze hem dan weer komen halen.

Hij heeft genoeg van de aarde en van alles wat er op leeft. Hij heeft er na al die eeuwen geen zin meer in. Ook dat is maar een gedachte en vaker nog is het anders.

1978 tot nu. Over mijn computerervaringen

In 1978 volgde ik even kort een administratieve opleiding en gelijk mijn kennismaking met de computer. Bij bouwfonds Nederlandse gemeenten. Gegevens die ingevoerd moesten worden. Ponskaartjes met gaatjes erin. Reeksen van 8 gaatjes op een rij en geen of wel een gaatje. Een zal vol met typistes die niets anders deed dan de ponskaartjes bewerken. Invoeren en hoe alles nog in de kinderschoenen stond. Ik zie en : -) 

Wieter goan en in de jaren 80 mijn eerste echte computer. Het stond in mijn tweede slaapkamer en het stond er werkeloos bij. Ik kon er nog niet zoveel mee. Nog geen windows en nog veel meer niet. Af en toe een simpel spelletje en : -)

Begin jaren 90 volg ik een Toegepaste Informatica Opleiding. MS Dos, WP 5.1 (tekstverwerking)  Dbase en de spreadsheet. Het begint wat meer te leven. Ik ga op de dagbesteding les geven en : -)  Nog steeds blij met de kennis die ik toen opdeed.

De jaren nul van deze eeuw of was het eind vorige eeuw. Ik ga lesgeven. Windows. Internet en e mail. Word en nog veel meer. Mensen de basis bijbrengen en natuurlijk zorgen dat ik zelf iets meer weet dan de basis. Het was buurtwerk en vrijwilligerswerk. Steeds een beetje wijzer worden en steeds iets meer weten en willen weten van de computer.

Ook dat stopt. En dan een computer boven op 1 van de slaapkamers. Hoeveel tijd ik daar wel niet doorbracht. Het downloaden van films en muziek. Het kostte veel tijd en : -)  Verder gaan met.

Nu hou ik nog twee websites bij. Op de jaren nul manier. Met het programma Frontpage 2003. Het zal weinig mensen iets zeggen. Mij wel.

AI nu en er is veel mogelijk. In den beginne tijdens de lessen zei ik als ik iets niet wist… Het kan nu nog niet.  Met de klemtoon op Nu. Kun je dat Nu ook nog zeggen. Het kan Nu nog niet.  Ja denk ik dan en een volmondig ja.  Of het zal nooit kunnen. Kan ik dan ook volmondig ja zeggen. Ja !!

Nu de laptop en beneden gewoon in de kamer. Ik doe veel aan facebook. Alles voor een mooiere wereld. Mijn eigen blog en het schrijven ontdekt. Houden van het toetsenbord en houden van die manier van uiten. Ook heb ik een smartphone met niet te veel apps. Kritisch blijven over wat ik er mee wil. Niet te veel en de ‘oude’ manieren een beetje in ere houden.

Wel leuk dat ik al zo lang meedoe en veel weet. De basis beheers ik nog steeds. En : -) De computer in ons leven. Hoe belangrijk het is geworden. Bijna geen mens kan en doet nog zonder. Ons systeem kan echt niet meer zonder.

Hoe het er over 5 jaar uitziet ? Nog meer AI in ons leven of : -)  Met een glimlach of moet het anders zijn. : -( kan natuurlijk ook.  Wil ik terug naar de tijd voor het internet en de tijd voor de computer ? Nee of is het soms nee en vaak ja. Nee zeg ik dan en met een beetje twijfel.

Zal de computer het op een dag echt kunnen overnemen. Dan doen ze het werk alleen en zijn ze ons mensen niet meer nodig. Ik denk het niet. Of het is zeker weten van niet.  Of geen idee. We zien wel.

Verdraagzaamheid

Lijkt me wel een leuk woord van het jaar. Afscheid nemen van de onverdraagzaamheid. Afscheid nemen van ikke en zij. Zij zien het anders dus ze zijn gek.  Zij zien het anders dus ze moeten bestreden en uitgeroeid worden.

In het groot. Nu Iran en Trump. Iran is dan een streng islamitisch land waar weinig tot geen ruimte is voor anders. Echt verdraagzaam zijn ze niet. De ongelovigen moeten bestreden worden en als het niet anders kan uitgeroeid. De VS en wat zij vinden ?  Geen ruimte in de wereld voor extreme ideeën en meer. Soms net zo onverdraagzaam als  Iran. Of ik zie het verkeerd. Dat kan ook.

In eigen landje moet er meer geld naar defensie. De grote vijand Rusland en die verstaat maar 1 taal en dat is de taal van oorlog. Als we niets doen… Dan is het einde in zicht.   Verdraagzaam zijn de Russen niet en dat kun je alleen maar bestrijden met zelf ook niet verdraagzaam zijn. Met voorbereid zijn op oorlog bevorder je de vrede.

Doet me denken aan een vredig volkje lang geleden. Ze zagen het gevaar niet en dachten dat iedereen zo dacht en leefde. Lang leve de liefde. Een agressief volk kwam en weg was het vredig volkje. Niet aan wapens en defensie doen is dom. 

Een eigen mening moeten hebben en wie een andere eigen mening heeft is gek. Komt ook vaak voor. De berichtjes die ik lees op facebook en vaak zijn het de reacties. Weinig verdraagzaam. Het bestaat even niet.

Een politieke partij die verdraagzaamheid predikt. Samen moeten we het doen en geen mens ziet het echt fout. Ook dat komt niet voor. Zelf denken dat links verdraagzamer is dan rechts.  Het echte links bestaat misschien wel niet meer en het echte rechts ook niet.

Verdraagzaamheid is in mijn leven eigenlijk best wel belangrijk. Soms is zwijgen beter dan ruzie zoeken. De ander mag het fout zien en wie weet zie ik het zelf ook wel fout. Wat is de waarheid ? Misschien moet de waarheid nog uitgevonden worden.  En er is geen echte waarheid.

Maar verdraagzaamheid moet grenzen hebben. Ook belangrijk. In hoe verre verdraag je de onwaarheid van de ander. Totdat denk ik dan. En toch vind ik zwijgen soms beter.

Mens zijn en zo zitten we nog lang niet allemaal op dezelfde golflengte. Ook intelligentie speelt dan een rol. En natuurlijk het eigen belang. Het gezamenlijke belang wordt dan vaak vergeten. Wij en zij is de waarheid en niets meer dan de waarheid. Het zij afschaffen en dan blijft er alleen maar wij over. Dat kan een mooie droom zijn.

Samen zijn we de mensheid en samen mogen we het doen. Er is maar 1 ras en dat is de mensheid. Hoe verschillend we soms of vaak ook of nog zijn.

Verdraagzaamheid moet van twee kanten komen. Alleen ikke of wij. Verdraagzaam en de tegenpartij zal er blij mee zijn en er misbruik van gaan maken. Of dat zo is ?  Vaak wel of geen idee.

Het extreme in de wereld bestrijden met verdraagzaamheid. Jij mag het anders zien maar waarom erom vechten. De aarde is toch groot genoeg voor ons allebei.  Dat is dan weer mijn mening.

Werken in de fabriek

Ik ben 18 en uitgeleerd. Ik wil aan het werk. Mijn oudere broers werken in de fabriek en ik ga het ook doen. Als vakantiewerk en ik doe het goed dus krijg ik een contract voor 6 maanden. Daarna militaire dienstplicht.

Tapijtgaren en FUN. Ze werd het genoemd. Drie ploegendienst.  Simpel werk en als je het dan goed doet hoef je niet echt hard te werken. Ik kom Harry en Ronnie tegen. Ook jong en rebels : -)  We hebben heel veel lol. Het is een mooie tijd. Harry woont in Zwartmeer. Lang haar en veel tattoo’s. Een echte rocker en : -) Hoe het daarna met hem ging. Af en toe hoor ik er iets over. 5 of 6 jaar geleden stopte er regelmatig iemand voor een praatje. Hij kwam ook regelmatig bij Harry. Harry kende me nog. Harry is inmiddels overleden.  Ronnie kwam ik later tegen bij de EMCO groep. Hij werkte in de plantsoenen.  Ik heb hem nu al jaren niet gezien. Ook overleden ? Geen idee en ik denk het wel.

Na mijn diensttijd meld ik me weer bij personeelszaken van die fabriek (1981). Tapijtgaren is niet meer maar ze hebben voor mij een plekje op het grote terrein. 4 ploegen.  Korrels en met bunkerwagens sjouwen. Van de begane grond naar de 3^de verdieping brengen. Leuk om te doen en soms hard werken. Leuke ploeg.  Maar we moesten een opleiding gaan volgen. Technisch. VAPRO-B of zoiets. Een test en ik ben niet geschikt. Niet technisch genoeg dus een andere afdeling.

Het wordt FUV. Vezels. Niet alles kan ik. Dus het wordt de productie inpakken. Balen van 250 kg. Sneller en sneller moet het. 1986 overleed mijn vader en ik woonde inmiddels alleen op een flatje. Psychisch ging het niet echt goed en ik val uit. (1986) WAO en al genoeg over gezegd. Van 4 naar 5 ploegen meegemaakt. Van 7 dagen achter elkaar naar 5 dagen achter elkaar.

Had ik het willen blijven doen. Eigenlijk wel maar het werd anders. De mooiste tijd was de begintijd op FUN. Meer ambitie dan een beetje lol, het pilsje en Normaal had ik niet.

1999 begin ik bij de sociale werkplaats (EMCO groep). Ook een fabriek. Het magazijn en daarna de productie in. Veel met een elektrische palletkar en met  zware pallets van a naar b.. Ook leuk om te doen. Het magazijn werd een magazijn bij de buren van het bedrijf. Lekker vrij en altijd koffie en als het werk het toeliet altijd koffie. Daarna IAMS diervoerders inpakken. Ook hard werken en leuk om te doen.

Het eindigde op een elektro afdeling (ook EMCO groep) Spotjes, tl balken. Montage van begin tot eind. Zittend werk en ook weer hard werken : -)  Daarnaast de inloop en op een dag het schrijven. Het werd psychisch ook steeds zwaarder. Dus maar terug naar de inloop en me daar weer nuttig maken. Het EMCO groep avontuur eindigde in 2012. Na twee jaar ziektepret : -  Al die jaren ook gewoon WAO. 80-100 procent arbeidsongeschikt, 

Tijdens mijn EMCO avontuur nog een blauwe maandag hulpje geweest op een kaasboerderij. Gerund door een echtpaar.  Had ik wel wat langer willen doen.  Maar helaas. Wel een goede sfeer, veel begrip en ook veel lol.

Een pagina vol over werken in de fabriek. Als het een beetje mee had gezeten had ik nog in een fabriek gewerkt. Het zat niet mee.

Nu 65 en ik richt me volledig op en vul zelf maar in.  En dan af en toe nog iets doen voor de inloop. Mijn stamcafé.  Verder pensioen en samen met mijn lief genieten van het goede leven.  

loslaten van wat niet meer bij je past

Best wel belangrijk. Als een fossiel vasthouden aan kan natuurlijk ook. Maar voor mij was het anders. Al veel losgelaten in het leven.

Normaal bijvoorbeeld. In de jaren 70 en 80 de grootste Normaal fan van het land. Dat vonden de mensen met wie ik toen omging.  Ik heb het losgelaten. Muziek en het is alleen maar muziek. Of ik het echt losgelaten heb ?  De muziek wel en verder wil ik nog steeds Normaal zijn : -).

Het bierdrinken heb ik ook losgelaten. Alcohol was nooit goed voor me en ik heb een pilsje eigenlijk nooit lekker gevonden.  Bier drinken omdat het er bij hoort. Bier drinken omdat het bij de muziek hoorde of ging horen. Hoe meer jullie drinken hoe beter wij klinken.  Bier en de blues. Ook afscheid genomen van de blues. Kan dat ?  Afscheid nemen van de blues. Af en toe luister ik nog naar de blues muziek en zonder bier klinkt het veur geen meter. Af en toe heb ik nog de blues……

Op mijn 28^ste beland ik in de WAO. Ik mag afscheid nemen van werken moet. Ik accepteer het niet. En dan ?  Aangepast werk en de sociale werkplaats. Inmiddels werken moet losgelaten. Je kunt je op verschillende manieren nuttig maken voor de samenleving. En dat hoeft niet altijd betaald.

Loslaten van wat niet meer bij je past. Ouder worden en groeien. Anders gaan denken over. Het leuke van ouder worden. Ouder en wijzer geworden. Zo noem ik het dan zelf.

Afscheid nemen van mijn domme jaren. De mens wordt dom geboren en leert soms niet. Soms veel. Daar schade en schande wijzer worden….   En natuurlijk door gewoon te blijven ademhalen.  

1 van mijn dromen. We laten het oude los en kiezen massaal voor een nieuwe en andere manier van leven. Ook oud nieuws. Op een dag lachen we om de gekte van vroeger en zijn we blij dat we het hebben losgelaten. Dat kan dan in het klein of in het groot.

Wel geloven in loslaten wat niet meer bij ons past.  Soms positief en soms negatief. Verbitterd raken kan er ook bij horen of bij gaan horen. Hoe voorkom je verbitterdheid ?  Me blijven uiten en blijven schrijven over. Mijn dromen delen.

Zijn mijn dromen over ook anders geworden ? Wel veel van mijn dromen moeten loslaten. Dat brengt het leven ook met zich mee. Gelukkig ben ik geen 18 meer.

Laten zien dat veranderen mag. Dat wat gisteren waar is vandaag onwaar mag zijn.

Misschien ga ik morgen weer anders denken over wat de ideale wereld is en mag zijn. Ik leef al in de perfecte wereld.  De tv uit en alles aan de kant. Dan ben ik blij met ons landje en blij met nog veel meer.  Zet ik de tv dan weer aan. Dan denk ik er weer anders over.

Geloof in het goede laat ik niet los. Op een dag en dan hoeft die dag niet morgen te zijn. Evolutie kost tijd en heel veel tijd.

Zelf ook veel losgelaten. Soms vrijwillig en soms verplicht. Op een dag doen we het massaal anders en laten we massaal het oude los.  Dan gaan onze ogen open en zien we.  Hopen dat het dan niet te laat is voor.echt anders.....