De hardwerkende mens

Ik denk even aan mijn oudste broer. Hard werken totdat zijn lichaam het niet meer kon. Af en toe baalt hij nu van zijn niet meer kunnen.  Deed hij het voor het geld. Nee. Omdat hij hard werken leuk vond !   Omdat het zo hoorde of omdat.  Ook niet.  Het is gewoon leuk om hard te werken.

Zelf wist ik ook wat hard werken was. Totdat ik er over na ging denken en besloot om er mee te stoppen. Waarom hard werken als je het geld ook gratis kunt krijgen : -)  Hard werken moet lonen. En als je dan ook nog ziek wordt van dat werk. . Dan kun je beter accepteren dat het ook anders mag.

Hard werkende mensen moeten het beter hebben dan al die anderen die het niet meer kunnen. Arbeidsongeschikt zijn of iets anders.  De hard werkende Nederlander mag het natuurlijk ook beter hebben dan.  Mee eens. Beter mag.

Ook mag iedereen het in ons landje goed hebben. Daarover kunnen we weer van mening verschillen. Al die mensen die willen profiteren van.  Ook dan is er meer.  Niet kunnen werken is vaak geen keuze of bijna nooit een keuze.

Ik lees iets over werkende arme mensen. Voor hun loont het werken niet. Waarom ze het dan doen. Geen keuze en het kan niet anders. Het hoort erbij zegt een systeemliefhebber.  De nadelen van !

Zo heeft het systeem vele nadelen. We moeten het steeds beter krijgen. Ook onderdeel van het systeem. En dan met de leus dat werken moet lonen de verkiezingen in.

Rijken die rijker moeten worden. Niet altijd door hard werken. Niet lichamelijk maar systeem hard werken of geestelijk hard werken... En dan de misdaad. Mensen die op een hele ‘gemakkelijke’ en oneerlijke manier rijk willen worden.

Werken moet. Met dat idee worden we geschoold en opgevoed. Zonder te werken hoor je er niet bij.  Natuurlijk kan niet iedereen erbij horen.  Daar zijn daar weer genoeg redenen voor te bedenken en ook goede redenen.. 

Ik zit alweer een aantal jaren volledig in de WAO.  In 2011 gestopt met de sociale werkplaats. Daarna wel altijd iets gedaan voor de samenleving. Dat moet. Of ik vind dat dat moet.

Sinds een jaar of 5 mijn bezigheden afgeschaald. Schrijven doe ik nog wel. Dat kan ook hard werken zijn. In den beginne wel. Nu gaat het vanzelf. Geen hard werken meer. Het mag en het kan.

Nu 65. Een leuke leeftijd om en dat ga ik ook doen. Schrijven blijf ik doen en nog meer blijf ik doen. Verder genieten van het goede leven. Ook iets wat we vaak vergeten.

We hebben het nog nooit zo goed gehad. En dan nog meer willen ? Ik snap het niet.  Het meer overstroomt of het meer komt nooit vol. Dat brengt het systeem ook met zich mee.

Natuurlijk is er een minderheid die graag iets meer wil en het ook nodig heeft….  Dat zal ook altijd zo blijven.  En natuurlijk is er een minderheid die het veel te goed heeft. Ook dat hoort erbij…….

diversiteit

Mijn waarheid hoeft niet jouw waarheid te zijn. We mogen een verschillende waarheid hebben.  Er zitten natuurlijk wel grenzen aan onze waarheden. Of dat zo is ? Ik denk het wel.  De wet is 1 van die grenzen. Het mag niet dus het kan niet de waarheid zijn. 

Waarheden en meningen. Er zijn er genoeg van. Ik denk even aan de politiek en die vele waarheden. Hoe moet het land bestuurd worden en wat gaat voor en wat is minder belangrijk.

En dan al die beroepen in ons landje. Diversiteit is dan heel belangrijk. Er moet veel gebeuren om alles goed te laten draaien. Alleen theoretisch opgeleide mensen en het gaat mis. Net als alleen maar praktisch opgeleide mensen. Ook dan gaat het mis. Of alleen maar ongeschoolde mensen. En wat is ongeschoold zijn ?  Iedereen is nodig. Hoe belangrijk diversiteit dan is !

Alleen maar mensen zonder een beperking in een landje en iedereen kan werken. Dan hoeven we ook geen 40 uur meer te werken. 20 uur is genoeg.

Mensen met een beperking kan ook een mening zijn. Soms een feit. Of het is alleen maar een feit. In het land der blinden is 1 oog koning.  Of andersom.  Dan is in het land der blinden 1 oog hebben een beperking en handicap : -)

Mensen van buiten halen is ook heel normaal geworden. We kunnen niet zonder en we kunnen het niet alleen. Eigenlijk doen we dat al heel lang. Mensen van buiten halen.  Wanneer ben je een echte Nederlander.  Bestaat de echte Nederlander wel ?

Het niet alleen kunnen is ook belangrijk om te beseffen. Allemaal zelfvoorzienend zijn kan niet. Daarvoor is de diversiteit te groot. Als iedereen zijn eigen huis kan bouwen en iedereen zijn eigen voedsel. Dat mag je dan het ideaal vinden.

Ons plekje op aarde is ook belangrijk. Niet alles wat we eten en drinken wil hier groeien. En we zijn natuurlijk gas nodig. Dat was eerder het hout en de turf. En dat is ook op.

Soms kom ik harde woorden tegen. Over mensen die er een andere waarheid op na houden. Ze zijn lui en ze zijn gek. Anders zijn dan jezelf mag niet of kan niet. Luie mensen zijn er niet. Zo denk ik er over.  Want er is meer dan.  Veel meer. En dat moet je kunnen zien.

Ook dat is diversiteit. Hoeveel we ook van elkaar verschillen. Samen moeten of is het mogen we het doen. Daarvoor is ook diversiteit nodig. En dan ben je ook vele waarheden nodig.

Of is er maar 1 waarheid. Dat kan natuurlijk ook. Dan is het je eigen waarheid en bestaat er geen andere waarheid meer. Ik ken mensen met maar 1 waarheid en dat is hun eigen waarheid.  Alles wat daar van afwijkt moet bestreden worden. Ook zoiets kun je zien als een beperking.

Onze imperfectie zorgt voor een bult diversiteit. Volmaaktheid bestaat niet.  Ook een waarheid en weer mijn eigen waarheid. Daar mag je dan weer anders over denken.

Lang leve onze imperfecite en lang leve de diversiteit.

De dood

Ik ben 4 jaar en ik speel in de tuin. We wonen naast opa en oma. Ik zie opa vallen en ik loop naar mijn ouders.  Opa is gaan slapen vertel ik.  Later horen dat het zo is gegaan. Hij valt neer en sterft.

Ik ben een paar jaar ouder en een buurvrouw komt te overlijden. Ik mag even kijken. Ze vinden me er oud genoeg voor. Geen leven zien en een slapende vrouw.

Mijn kennismaking met de dood en nog steeds zie ik het als slapen gaan om misschien ooit weer wakker te worden.

De dood hoort bij het leven en we gaan allemaal een keertje. Ouder worden en al veel mensen verloren door de dood. 1 broer en 1 zus zijn al gaan hemelen. Zo noem ik het ook weleens.

En dan de inloop en al die bezoekers die er niet meer zijn. Af en toe hebben we het er over. En over hun leven en hun lijden. Ook mensen die door euthanasie zijn gaan hemelen. Psychisch lijden wordt ook erkend als ondragelijk en ook dan is er euthanasie.

Ik denk aan het sterven van mijn vader. In 1986. Lang geleden en euthanasie was er nog niet. En dan kan sterven lang duren. Langzaam zag je hem achteruit gaan. Tot zijn laatste nacht en ik mocht het meemaken. Indrukwekkend en nog steeds niet vergeten.

De dood kan ook onverwachts komen en ook dat is het leven. Verwachten dat je 80 wordt en veel eerder is het gebeurd.

Op een dag komen mensen ook afscheid nemen van mijn lichaam en meer is er dan niet meer. Wat er met de ziel of geest gebeurt ? Misschien ook wel gestorven. Maar soms denk ik van niet. Of ik hoop van niet.

En dan mijn psychoses. Zien wat je onder normale omstandigheden niet kunt zien en dan de conclusies die ik er soms uittrek. Soms en niet altijd.  Dan was het mijn brein die ziek was en werd en meer ook niet.

De dood. Ik hoor dan dat er in Iran meer dan 2000 demonstranten zijn vermoord. Hun leven is voorbij. Hoe snel het kan gaan. Een niet natuurlijke dood.

Zelf hoop ik op een natuurlijke manier te sterven. Zonder geweld en andere dingen van buiten. Hij is Oet de tied zeggen ze dan over mij.  Hoop dat ik digitaal nog even voort mag leven. 

Mijn dood zal het journaal niet halen. Hoeft ook niet. Misschien of zeker een rouwadvertentie in de krant.  En dan het afscheid.

Een graf hebben we al uitgezocht en verder doen mijn dierbaren de Nederlandse traditie.  Dat denk ik dan. Ik zal het niet weten.  Koffie met cake na de begrafenis en dan gaat een ieder verder met zijn leven. Ik denk dat ze het daarna nog af en toe over me gaan hebben en hopen dat het niets dan goeds is of mag zijn.  Ook dat hoeft natuurlijk niet.

Verder wil ik er ook niet te veel bij stilstaan. Het hoort erbij en meer ook niet. Ik hoop wel dat ik nog een tijdje verder mag. En altijd D.V.  Ik heb het wel naar mijn zin en voltooid is mijn leven nog lang niet.  

Herhalingen

Elke dag weer beginnen met koffie zetten.  Daarna een sigaretje. Koffie drinken en de tv aan. Of ik het weleens een ochtend anders doe ?  Eigenlijk niet.

Wieter goan en alweer koffie en dan een boterham. Het beleg wissel ik af en toch ook weer niet.  Samen speelt natuurlijk ook een rol. Getrouwd en met mijn lief elke dag weer genieten. Houden van elkaar.  Of dat anders is dan een tijdje geleden. Ook weer niet.

Het muurtje bij het station en de inloop. Een plekje voor de zwakkeren in de samenleving. Voor mensen die het niet altijd gemakkelijk hebben. De sfeer is er voor mij de laatste tijd een beetje anders.  Geen zin in die humor die er de boventoon voert en toch ga ik bijna elke werkdag even. Mijn eigen geschiedenis speelt dan een grote rol.  Na 31 jaar neem je niet zomaar afscheid. En dan het plekje en het gebouw.  Ook meer dan belangrijk.

Iemand heeft het over de zekerheden waarvoor de meeste mensen kiezen en waar men van houdt. Ze hebben geen zin in avontuur en onzekerheden. Houden van herhaling en houden van elke dag weer hetzelfde.

De dagelijkse sleur. Zo kun je het ook wel noemen. Voor de meeste mensen het leven en het is goed genoeg.  Voor mij ook. Houden van de dagelijkse sleur. En dan af en toe mijn geest laten waaien en woorden aan het internet toevertrouwen. Ook dat is inmiddels een sleur geworden : -).

Af en toe kijk ik op tv naar programma’s over mensen die afscheid hebben genomen van al die zekerheden. Ze kiezen voor het avontuur. Ze willen die zekerheden niet meer. Ze kiezen voor anders. Of het altijd een keuze is ? Het zijn natuurlijk avonturiers en niet iedereen is dat. 

Balen van de herhaling en wat doe je dan ? Het accepteren of de mogelijkheden die je hebt voor iets anders gebruiken.  Leuk om naar te kijken en om te zien dat er meer is dan. Veel meer !

Toch kies ik zelf altijd voor zekerheid. Ik hou niet van avontuur. Of avonturen genoeg gehad in mijn leven. Ik denk even aan al die psychoses. Ook avontuur en dan weer wakker worden in de realiteit en weer moeten accepteren dat. Ook altijd weer lastig. Daarom besloten te accepteren dat ik gewoon medicatie nodig ben.  Ook niet echt lastig meer.  Alles beter dan !!

De beperkingen van mijn mens zijn. Ik heb het geaccepteerd en ik ben er blij mee. Voor mij geen avontuur maar gewoon elke dag hetzelfde. Het bevalt me meer dan goed. Ik ben geen avonturier.

Een type mens zijn voor avontuur. Of net als ik een type mens zijn voor elke dag hetzelfde. Kiezen voor herhaling en voor niet meer dan dat.  Soms is het natuurlijk geen keuze. Ook dat is waar.

Veroordeeld tot elke dag weer hetzelfde. Of het dan een straf is ?  Niet meer of niet minder dan dat. Ik zie het niet als een straf.  Het leven en meer hoeft het niet te zijn.  En voor de mensen die het anders willen. Gewoon doen. Soms kan het en soms kan het niet.  Angst is maar voor even en spijt kan voor altijd zijn. Een liedje van Daniel Lohues over : -)

armoede (in ons landje)

Met een bijstandsuitkering ben je arm.  Ik ken ze.  Mensen met een bijstandsuitkering of ander minimum. Wel alleenstaand. Dat moet ik er wel even bij zeggen. Weten dat met zijn tweeën en eventueel kinderen afhankelijk zijn van met name een bijstandsuitkering anders is.

Of ze echt arm zijn. Genoeg om rustig van te kunnen leven en genoeg om onder ‘normale’ omstandigheden van rond te komen. Veel is niet mogelijk en ook dat vindt men soms niet erg en geen probleem.

Dat gelul over mensen met een bijstandsuitkering zijn te lui om te werken. Dom rechts gelul.  Het is niet altijd of vaak geen eigen keuze. En er is meer dan lui zijn.

Zelf het geluk dat ik werkte toen ik psychisch ziek werd. En dan heb je recht op een WAO uitkering.  Lang geleden en de WAO is inmiddels vervangen door een andere afkorting.

Voor 1tje meer dan genoeg en voor twee te weinig.  Gelukkig wilde mijn lief ook geld verdienen en dan blijft het te doen.

Arm zijn in Nederland is een schande. Of een schande voor het systeem. In het rijke Nederland en ons zien als een rijk volk. Waarom er dan nog mensen naar de voedselbank moeten en waarom arm zijn nog steeds moet.  Geen idee. Het systeem is verre van perfect en we moeten het er mee doen.

Het is de laatste jaren wel een beetje verandert. Minder sociaal en het wantrouwen deed zijn intrede.  Wantrouwen vanuit de overheid en wantrouwen vanuit de burger.  Dankzij de VVD en dankzij…… 

Ik lees dan dat 2 procent van de werkende Nederlanders in armoede moet leven.. Is dat dan bijstandsniveau. Of nog slechter.  Gelukkig zijn er dan opties om  en ook dat heeft zijn beperkingen. 

2 procent van de werkenden en dan al die mensen die niet werken. Leeft daar ook 2 procent van in armoede ?  Ik denk meer dan die 2 procent.  Of het een eigen keuze is.  Nee !  met een uitroepteken.

Is het mogelijk ? Het systeem zo hervormen en zo veranderen dat echt arm zijn tot het verleden gaat behoren.  Armoede kan natuurlijk ook een mening zijn. Heel vaak is het natuurlijk meer dan een mening. Is het dan een feit ?  Geen idee.

Blij dat ik arbeidsongeschikt in Nederland mag zijn. Dat is nog wel te doen. Op andere plekjes op aarde betekent arbeidsongeschikt  zijn iets anders dan in ons landje.  Daar is arbeidsongeschikt zijn armoede….   

De definitie van arm zijn. Even google vragen. Arm zijn betekent dat een persoon of huishouden langdurig onvoldoende financiële middelen (inkomen en vermogen) heeft om te voorzien in de minimaal noodzakelijke levensbehoeften, zoals voeding, huisvesting, energie en zorg.

Armoede in een rijk land.  Het zou niet nodig moeten zijn.  Het laat dan weer zien dat het systeem voor verbetering vatbaar is…..   Of er ooit een dag komt dat er geen armoede meer is….   Zolang aan armoede geld te verdienen is zal het niet uitsterven… Ook een mening.  Of is het een feit ?   

bedreigingen voor ons goede leven

Een tijdje geleden kregen we allemaal het advies om een noodpakket samen te stellen. Een advies en brief van de overheid.  Rusland is dan het grote gevaar. En we moeten ons op het ergste voorbereiden.   Zelf heb ik het nog niet gedaan. Ik ga er vanuit de soep niet zo heet gegeten wordt dan het wordt opgediend.

Ook moet er meer geld naar defensie. We moeten als Europa zorgen dat Rusland geen zin heeft om ons aan te vallen. Nederland als onderdeel van Europa en lid van de NAVO en dat brengt verplichtingen met zich mee.

Ons goede leventje. 80 jaar vrede en 80 jaar economische groei. Het heeft ons veel gebracht en ervoor gezorgd dat de meeste mensen een goed leventje hebben. Genoeg mag het jammer genoeg nog niet zijn. Kan het genoeg zijn ? Ook een boeiende vraag. Meer en meer moet. Het systeem doet het alleen goed als we blijven streven naar meer.

Bedreigingen voor ons goede leventje zijn er genoeg. De opwarming van de aarde maar even noemen en al die maatregelen die we moeten nemen om dit te voorkomen. Of we het echt tegen kunnen houden ?  Geen idee en vaak denk ik van niet. Gelukkig zullen we er in Nederland  niet echt veel last van hebben. Of dat klopt ? Geen idee. Ik ben geen deskundige.

De mens en zijn natuurlijke vijanden. De mens is de enige soort die in staat is zijn eigen leefomgeving te vernietigen. Misschien is dat wel de grootste bedreiging voor ons goede leventje.

En natuurlijk genoeg mag het niet zijn. Ook dat zie ik als een grote bedreiging. Hoe veel kan de aarde aan en als het te veel wordt. Wat zijn dan de gevolgen ? De aarde overleeft het wel. De mens is een ander verhaal. Of het echt zo’n vaart loopt. Geen idee.

Zoals jullie weten ben ik geen van fan de groei economie. Anders lijkt me veel leuker. In het klein zijn er leuke voorbeelden van. In het groot kan het denk ik niet meer anders.  De hele wereld doet mee aan en voor anders is het veel te laat.

En dan al die mensen die alleen maar aan zichzelf en aan hun eigen landje denken. 1 land en dat is de aarde is dan nog ver weg. 

Elke dag geniet ik van het (te) goede leven in ons landje. We hebben het met elkaar bereikt. Ik gun iedereen op aarde een goed leven. Genoeg te eten en drinken en genoeg van alles.  Grenzen blijven natuurlijk wel belangrijk. Wat is goed en wanneer wordt het te  

Te vind ik het wel als ik om me heen kijk. In mijn vorige blog al over gehad. Te is ook een bedreiging.

En dan al die wereldleiders die alleen maar bezig zijn met hun eigen land en hun eigen belang. Ze vergeten dat er meer is dan economische groei en dat er meer is dan het hebben van een vijand.

Nederland  zien als onderdeel van Europa  en zo heb je nu China, Trump en Poetin. Ook dat is nu het leven en we moeten het er mee doen.

Of er over 500 jaar nog mensen op aarde rondlopen ? Ik denk het wel en soms denk ik van niet. Of het leven dan nog net zo goed als nu. Ik denk het niet…..

van alles veel te veel

Jarenlang stijgen de lonen harder dan de prijzen. We hebben veel geld te besteden. Meer dan ooit.  Natuurlijk zijn er uitzonderingen op deze regel en dat laat ik nu even buiten beschouwing.

De jaren 60 en 70 van de vorige eeuw meegemaakt.  De start van de groei. Velen konden zich opeens een auto veroorloven en nog veel meer veroorloven…. We werden rijker en rijker.

Wat voor de meesten een mooie droom was kwam uit. Geld in overvloed. En het kwam ook bij de arbeiders terecht. Ze moesten er hard voor knokken en het lukte.

Mijn ouders zijn van voor de oorlog. Ze wisten wat armoede was. 4 kinderen tussen 1943 en 1949 en er was niet veel. Later nog 3 kinderen en ze merkten het verschil.  De kinderen ook.  Mijn oudste zus die heel erg blij was met nieuwe schoentjes die ze kreeg bij 1 van de feestdagen. Verder was het klompentijd. En ikke die vaak mee moest naar de schoenmaker voor alweer nieuwe schoenen : -)

Ik zie wat de meeste kinderen van nu aan speelgoed hebben. Ze komen niets te kort. En dan hun ouders.  Ik zie de vele restaurants en lunchcafés in het centrum en aan klanten geen gebrek. Het hele goede leven vieren.

Ik zie de in mijn ogen gekte in de supermarkt. Overvloed en alleen maar overvloed. Aan de andere kant klagers over de kwaliteit van dat voedsel. En worden ouder en ouder.

Een prestatiegerichte samenleving en de zwakkeren vallen uit. Dan de vele mogelijkheden die we die zwakkeren geven om toch nog een beetje mee te doen. Ik noem ons landje sociaal en rijk.  We moeten er natuurlijk wel veel voor doen. De eisen zijn hoger en hoger geworden.

Vroeger kon je moeiteloos meedoen. Nu ben je bij veel hulp nodig. Ook dat komt voor.  De licht verstandelijke medemens.  Waren ze geboren in de jaren 50. Dan hadden ze moeiteloos mee kunnen doen. Nu niet meer.   De keerzijde van de medaille.  De vooruitgang

Van alles veel te veel. Dat denk ik dan vaak als ik om me heen kijk. Het kan niet zo blijven. We maken het veel te gek.  Er moet iets te wensen blijven.  En de wensen worden steeds extremer.

Of ik het beter heb dan mijn ouders toen die mijn leeftijd hadden. Gelukkig zijn we gewoon met zijn tweetjes. Iets wat mijn ouders sinds de geboorte van hun eerste kind niet meer hebben meegemaakt.

Verder kun je hun tijd niet met deze tijd vergelijken. Ik denk even aan al dat digitale gedoe van deze tijd.  Mijn vader heeft de komst van de computer niet meegemaakt.  Hij had er denk ik ook geen zin in gehad.

We leven ergens voor en willen dat de kinderen het beter krijgen dan wij zelf. Of ze het echt beter krijgen ? En wat is beter ?  Tot je 70^ste moeten werken en waarvoor. Om de ‘gekte’ in stand te houden ?  

Is rijkdom nu anders dan rijkdom in de jaren 60 ?  Wel een beetje denk ik dan en je kunt die tijden eigenlijk ook niet met elkaar vergelijken.

En dan de gevaren die ons goede leventje bedrijgen.  Daarover misschien de volgende keer meer....