Jarenlang mijn streven. Lekker in mijn vel zitten en kunnen doen wat ik wil. Als je mentaal niet lekker in je vel zit wil je maar 1 ding en dat is wel lekker in je vel zitten. En dan ga je hulp zoeken en meer.
Al een tijdje
zit ik lekker in mijn vel. Als het gaat om welzijn niets te klagen. Ook als het
gaat om bijvoorbeeld zoiets als geld niets te klagen. Het mag wel zo.
Al die jaren
de worsteling en het heeft geloond. Al die jaren dacht ik aan mijn moeder en
hoe zwaar ze het had en hoe ze de laatste jaren van haar leven genoot. Of een
broer waarvan ik dan hetzelfde kan zeggen.
Kunnen kopen
wat je hartje begeerd is voor velen het streven. Meer en meer moet. Op een dag
zien ze in dat dit geen enkele zin heeft. Het meer komt toch nooit vol.
En het
kapitalistische systeem en de groei-economie. De koopkracht en nog veel
meer. Ik denk dan bijvoorbeeld even aan
de indianen. Gemakshalve zeg ik indianen. Je moet het nu anders noemen. In het
grote Amerika. Voor dat de Europeaan het overnam en zij hadden het niet over
kopen en kopen en meer en meer. Ze deden
het anders en leefden anders. Leuker dan de Europeaan. En ze verloren de
strijd. Was het een strijd ? Voor de Europeaan wel. Of het echt leuker was dan
onze manier van leven ? Ik denk het van
wel.
We leven nog
steeds in de Griekse/Romeinse tijd zegt een kameraad. De Westerse manier van
leven is het geworden. Bezit en meer en meer moet. En het volk wil nog steeds
brood en spelen. En het brood is veel geworden. En de spelen is meer dan spelen
geworden.
Anders leven dan
in de Westerse wereld. Ik had denk ik heel gelukkig kunnen zijn in het Amerika
voor de Europeaan. En wieter goan en ik had ook wel een Aboriginal willen zijn.
Hoe iemand mij vroeger een blonde Aboriginal noemde. Vooral door mijn haar. Een
groot compliment.
Of willen
leven in het grote Afrika. Voordat ze tot slaaf werden gemaakt. Iemand ging in
de jaren 80 van de vorige eeuw naar Afrika en hoopte dat de blanke man er weg
zou blijven….. Hij was jaloers op hun
welzijn en op hun blijheid.
Mensen die
welzijn belangrijker vinden dan welvaart. Ze zijn er en ik ken er genoeg. Een
minimumuitkering en ze zijn er blij mee. Ze zitten lekker in hun vel. En ze
weten dat het meer toch nooit vol komt dus waarom zou je daarnaar streven.
Wat ben je
nodig om gelukkig te zijn. Velen zijn daar veel voor nodig. Anderen niet. Is iemand die veel nodig heeft en veel wil echt
gelukkiger dan iemand die weinig heeft en weinig wil
Ook zoiets.
We moeten veel willen en ook zorgen dat onze kinderen nog meer hebben. Echt
streven naar onze ondergang. Ook al genoeg over geschreven.
De aanhouder
wint denk ik met een glimlach en nu echt met een glimlach en ik ben gelukkig ! Het mag wel zo.
