1990 Licht en Kracht Assen.

Even terug in de tijd.

In september 1987 werd ik voor het eerst (gedwongen) opgenomen in de GGZ. Volgens de hulpverleenster die ik toen had was ik een gevaar. Het ging niet echt goed met me en zwak uitgedrukt. 

Vele opnames volgden. Ook vaak vrijwillig. Ik wil het wel telkens weer opnieuw op eigen kracht proberen en telkens weer loop ik vast. Het bier en het alleen zijn en nog veel meer.

December 1989 weer een gedwongen opname. De zevende opname sinds 1987.  Het gaat echt goed mis. Ik kan het niet alleen en alleen moest ik het wel doen. Niemand die me echt kon helpen. Al die opnames die ik achter de rug had en al die gesprekken. Het hielp niet. 

Januari 1990 en ik ga even een weekend naar huis. Ik zie de puinhoop en niemand die het even heeft opgeruimd. De tv stond weer op zijn plek en meer was het niet. En ik heb geen zin meer.  Geen zin meer om weer vast te lopen. Geen zin meer in die diepe dalen.

Inmiddels definitief de diagnose schizofrenie gekregen en het advies om intern een 8 maanden durend programma te gaan volgen. Ik heb er wel zin in. Een lange tijd intern. Een lange tijd eventjes niet(s) meer. Een lange tijd.  Het wordt het hele jaar 1990. Gelukkig wel heel snel een kamer voor mij alleen.   

Eerst even wachten tot het programma begint. Dat kan ook intern. Ik wil en ik hoef voorlopig niet naar huis. Blij mee.

Het programma. 20 uur in de week iets te doen en verder veel tijd voor. Waarvoor eigenlijk ? Geen idee meer. Ik leer koken. Daar ben ik nog steeds blij mee. Ook met de ontspanningsoefeningen. Mijn tenen een beetje bewegen en : -)  Af en toe psychologische tests.  Wat is het effect van de therapie. Wat ik me nog van die testjes herinner ? Emoties herkennen op gezichten van mensen en meer. Natuurlijk ook veel info over schizofrenie.  Hersenspoeling. Gelukkig viel het verder bij mij mee.  Het advies was om beschermd te gaan wonen. Schizofrenie is een hele ernstige ziekte….. Gelukkig kan ik er nu goed mee omgaan en : -) Natuurlijk niet altijd met een glimlach.

Het effect van het verblijf in zo’n oud gebouw. En de omgeving en de vaste bewoners.  Die sfeer heeft veel invloed op me. En dan elke 4 weken een depot (medicatie in de vorm van een injectie in de bilspier. Het bloed stroomt erdoor en neemt dan een beetje mee).  Wel elk weekend naar huis. Buslijn 21 Assen naar Emmen en terug.  En natuurlijk het erger maken van die verdoving (depot) door een pilsje. Af en toe kom ik een beetje los en daarna ben ik alweer snel een zombie en ik wil eigenlijk ook even niet anders.

Maart 1991 weer naar huis en het goede voornemen om het minimaal 1 jaar zonder opname te doen. Het lukt. Januari 1992 begint de ggz met een dagbestedingsproject in Emmen en ik ben 1 van de eerste deelnemers. Een veilige omgeving om te herstellen en eindelijk mensen om me heen die me echt konden helpen en die er echt voor me waren. Nog steeds dankbaar voor.

Inmiddels meer dan 36 jaar geleden en wieter goan en sterker worden. Geen alcohol meer en geen depot meer. Wel elke dag een pilletje. Ik denk nog wel vaak aan die tijd terug. Gelukkig ook niet altijd.  De aanhouder wint en door gaan met ademhalen heeft geloond.

Of ik sinds 1991 opnamevrij ben geweest ? Nee, maar zulke diepe dalen dan toen werden het niet meer. Die opnames daarna waren in Emmen. Soms ook just for fun en : -()  Opname in Emmen kan nu ook niet meer.   Nu wel al meer dan 15 jaar opnamevrij en ik schrijf ook al 15 jaar. Ook heb ik al jaren geen contact meer met de GGZ. 2 jaar geleden even kort (crisis) en genoeg is meer dan genoeg. Ik kan het nu op eigen kracht en ik blijf braaf mijn pilletje slikken.   

De zin van het leven

Ik zet de tv aan. Reclame en nog meer reclame. Is dat de zin van het leven ? Kopen en kopen moet. Soms denk ik dat dit de reden is van ons bestaan.  Even later het journaal. Veel oorlog. Botsende manieren van leven en men wil elkaar pijn doen en erger vernietigen.. De vele oorlogen nu en in de geschiedenis en het gaat maar door en door.  Waarom we dit doen ? Geen idee.  

De zin van het leven kan een boeiende vraag zijn. In het verleden zijn vele denkers en filosofen aan de slag gegaan met die vraag. Hoe een ieder kwam met zijn eigen conclusie en een verschillende uitkomst. Zijn er dan altijd verschillende antwoorden op de zin van het leven ?

Een moeder praat over haar kinderen. Voor haar de zin van het leven. Kinderen en ze op zien groeien en wieter goan. En dan als het meezit blijven ze gezond en op een dag wordt ze oma.  Zelf heb ik ook jarenlang een kinderwens gehad. Nu soms/vaak blij dat het niet gelukt is. Mijn genen gaan gelukkig niet verder. Of moet ik het jammer vinden. Geen idee.

De zin van het leven is het systeem dienen en zorgen dat de generaties na ons meer hebben en meer en meer moet. Dat kan natuurlijk ook zin geven aan het leven.

Streven naar beter is voor mij de zin van het leven. Elke dag een beetje beter worden dan de dag ervoor. Of dat zo is ?  Ook alweer geen idee.  Een goed mens willen zijn en willen blijven is voor mij wel belangrijk.  Goed in de zin van Gods woord. Of gewoon goed in de zin van het mens zijn. Wat is een goed mens zijn? Daar kan ik dan ook weer een uurtje over nadenken. Soms moet je niet teveel nadenken.  Ook weer waar.

De economie en het systeem waarin we leven. Wat we belangrijk moeten vinden. Of wat belangrijk is voor het systeem. Dat kan dan weer overeenkomen. Genoeg te eten en te drinken en verder nog veel meer. Het geeft het mens zijn nut.

Dromen van een wereld zonder oorlog en geweld. Zonder strijd en met alleen maar lachende en vrolijke mensen. Dromen kunnen het leven veel zin geven. Ook al is de kans dat ze uitkomen soms klein of onmogelijk.

De zin van het leven en soms geen idee. Soms wel natuurlijk. Dan schijnt de zon en is het mooi weer.  De vogeltjes in de tuin zingen het hoogste lied en ik zie de zin in het leven.   Mijn lief komt beneden en het eerste wat ze doet is mij een zoen geven en een goedemorgen.  Dan heeft het leven zin. En meer dan dit hoeft het niet te zijn.

En dan mijn gelovige kant. Ook dat mag ik niet vergeten te benoemen. Er is altijd iemand die over me waakt en als ik het dan goed doe volgt er een beloning. Of dat klopt ?  Geen idee en ook dat mag. Gewoon geen idee hebben.

Een paar mensen aan de deur die me willen vertellen over hun geloof. Ze laten me een boekje zien met een paar leuke plaatjes. Vrolijke mensen die van het leven genieten.  Als ik dan de tv uitzet en de rest ook even uitschakel. Dan weet ik weer wat de zin van het leven moet zijn.

Gewoon blijven ademhalen kan ook genoeg zin zijn. Totdat het een keertje stopt en dat mag ook. En dan het grote niets……  

Militaire dienst 1980 dienstplicht

Ik ben 19 en ik mag in militaire dienst. Daarvoor de fabriek. Veel lol en het pilsje en dan het leger. 13 weken opleiding in Nijmegen. De LIMOS.  Wat ik er nog van weet. Het serieuze natuurlijk en de vele lol en de kameraadschap.

Elke dag weer de schoolbanken. Alles leren van wapen en alles leren van nog veel meer. De schietoefeningen om te leren raak te schieten. Verder de vele losse flodders tijdens de oefeningen.

Marcheren en in de maat lopen. Met de kleintjes voorop. In de maat lopen kon ik al. De wandelclub waar ik als kind lid van was. Ook netjes in de maat en de zwakste schakel voorop. De zwakste schakel bepaalt het tempo. Ook belangrijk en voor mij nog steeds belangrijk. Het gaat niet om het recht van de sterkste. In mijn leven niet.

Elke week weer met de trein naar Nijmegen. Ik doe het anno 2026 soms nog. Met de trein naar Nijmegen en dan nog een stukje verder. Zwolle-Nijmegen is nog steeds mijn favoriete treintraject : -)

Al die herinneringen aan die tijd en wat blijft er na al die jaren nog van over. Elke avond feest en het bier. Jongvolwassenen uit het oosten van het land. De Tukker, de Groninger en de Twent. En natuurlijk de Drent. We hebben elkaar snel gevonden. De avonden. Feest en vrij zijn.

De kazerne en de kantine en het goedkope bier. Ik wil ze de kost niet geven. Na je diensttijd ga je door met bier drinken…   En dan wordt het niet leuk meer.  Bij mij ook het geval en : -(  of is het nog steeds : -)( Nu al jaren alcoholvrij en bier lust ik niet meer.

Na de opleiding kom ik terecht in Duitsland. Luchtmacht bewaking. Oost en west zijn niet eendrachtig. De koude oorlog en ik ben er verder niet echt mee bezig. Terecht komen in Hesepe en de raketten stonden in Bramsche. Of was het andersom. Geen idee meer.

Raketten en 12^de groep geleide wapens. De binnen en de buitenring en daartussen 4 torens die door ons bemand werden. Een kwartiertje per toren en dan de aflossing. 1 uur en een kwartier duurde een rondje en dan weer een uurtje of langer pauze. De ploegendienst. Dag, avond en nacht en in de weekenden 12 uur op en 12 uur af.  Verder was het wel serieus. Je liep op de ronde met scherp en een half geladen geweer. Voor de ronde aan het loket het magazijn vullen en op pad.

Jongens onder elkaar en de vele lol die we hadden.  Elke avond het goedkope bier en de feestjes. De kamer delen met anderen. Vele avonturen beleefd.

Ook even weg uit het ouderlijk huis. Even een andere en voor mij betere sfeer. 1 weekend op de drie vrij.  En dan naar Normaal.  Dat was er natuurlijk ook.

Of ik nog de namen van mijn maten weet ?  Allemaal vergeten. 1tje en dan ook twijfel. De Twentse korporaal zal ik niet zo snel vergeten. En zijn groet voor het op pad gaan. Altijd Tjoo hé. Lijkt wel een beetje op tjuu : -) En de sergeant die begrip had voor mijn nukken. Een ander kreeg minder krediet.

De laatste twee maanden mocht ik de corvee doen. Zorgen voor de koffie en zorgen voor de extraatjes. Kratten vol met lekkers kwam binnen en ik mocht het verdelen. Ik wordt ook nog soldaat eerste klas : -)  Een leuke afsluiting van een mooie tijd.

Nog even overwogen om bij te tekenen. Toch maar niet gedaan. Het bier was dan nog lekkerder geworden…..

Blij dat ik het meegemaakt heb !!  Hieronder nog een paar foto’s uit die tijd. Ik koester ze en ik ben er blij mee.  Op de ene foto door het water. Er was ook een touw maar een maat durfde dat niet. Even solidair zijn en met hem door het water. En een groepsfoto. Ik ben de enige met lang haar.

Een systeemverandering

Een groepje mensen maakt zich oprecht zorgen over de opwarming van de aarde. Ze protesteren en demonstreren. Ze willen hun zorgen met iedereen delen. Ze willen een systeemverandering.

Ik kan het wel met ze eens zijn. Op dezelfde voet verdergaan wordt een ramp. Voor wie het een ramp wordt ? Voor de mensheid en voor nog veel meer.  Of het echt zo is ? Of dat het niet meer dan een mening is…. Dan is het feitelijk iets anders en hoeven we ons geen zorgen te maken...…

Velen willen het zien als een mening want ze willen niet anders. Het goede leven bevalt zich wel. Meer en meer en genieten van de rijkdom. Of dit mijn mening is. Nee....

Dromen van anders en een ander systeem. Dat doe ik al een tijdje. Of ik dan weet hoe dat anders er uit moet zien ? Eigenlijk geen idee. Kan het eigenlijk wel anders ? Of is de mens gewoon de mens en moet het wel op de manier waarop we het al eeuwen doen. Ook geen idee.

Weten dat de mensen die het echt anders willen ver in de minderheid zijn. De meeste mensen bevalt het wel. Het kapitalisme en de groei economie. Steeds weer meer kunnen doen is de norm. Ik kan het me ook wel voorstellen. Het zit in onze genen en zo worden we ook grootgebracht en opgevoed.

Het moet anders. Als we daar nu eens allemaal zo over gaan denken. Dan kunnen we daarna met zijn allen op zoek naar een goed anders. Een goed anders kan lang duren. Bestaat dat wel ? Een goed anders. Waar de meerderheid het mee eens kan zijn.  Het communisme in het verleden was niet de oplossing. We zijn nu verder in de tijd en misschien wel een beetje wijzer geworden. Misschien kan het met enkele aanpassingen nu wel.

Het paradijs kan ook een oplossing zijn. Afscheid nemen van onze slechte eigenschappen. Een systeem dat het goede stimuleert en het slechte laat verdwijnen.   Mijn gedachte over een andere en mooiere wereld. 

Of een mooie mix tussen het kapitalisme, het communisme en het paradijs. Dat lijkt me de ideale wereld. Of het kan ? Geen idee.

Experimenteren kan ook een oplossing zijn. Nadenken over anders en met dat anders gaan experimenteren. Wat werkt wel en wat werkt niet. Kan dat ? Ik denk het niet.

Verslaafd aan onverzadigbaar zijn en hoe komen we van die verslaving af.

De mensen die demonstreren en die ons willen laten weten dat het 1 minuut voor twaalf is.  Of is het al te laat voor echt anders ?

Of het hoeft niet echt anders. Dat kan natuurlijk ook en dan kunnen we nog eeuwen doorgaan met meer en meer moet.  Dat denk en geloof ik dan weer niet.

Geloven in de mens doe ik dan weer wel. En ze zullen dan echt op een dag !  Of geloven in God en die zal op een dag !   Of geloven in het slechte en die zal op een dag !  Opties genoeg en we zien wel wat het gaat worden.     

Als we een beetje rustiger aan gaan doen heeft de mensheid nog een lange toekomst……  Of niet natuurlijk….

de musjes

Hoe zien de musjes die ik elke ochtend in de tuin tegenkom mij. Hoe denken ze over mij en de mens ?  Denken ze wel ?  Of denken ze niet ?  Geen idee. De meeste mensen zullen denk ik zeggen dat ze niet denken. 

Ze vertrouwen me niet. 1 onverwachte beweging en ze zijn weg. Eventjes geduld en ze komen voorzichtig terug. Elke dag is er voer voor ze en ze maken er dankbaar gebruik van. Maar echt vertrouwen doen ze me niet. Door schade en schande wijs geworden. Ik lees een stukje in de krant. Op een plekje waar de mens nog niet geweest is. De vogeltjes daar zijn goed van vertrouwen en ze vertrouwen de mens nog.  Hoe anders het in onze tuin is : -(

De mens en de huismus. Ze kunnen niet zonder elkaar.  De huismus is wel zeldzaam geworden. Gelukkig zie ik ze nog rond ons huis. Elke dag weer word ik wakker en het eerste wat ik hoor zijn de vogeltjes.

Weten dat er een studie gemaakt is van die vogeltjes. Ik hoef zelf niet alles van ze te weten. De mus herken ik nog. Meer dan een vogeltje is het voor mij niet.  En verder laat ik graag mijn fantasie zijn gang gaan. Zonder dat ik verder iets weet.

Het beperkte brein van de mus en het uitgebreide brein van de mens. Grote verschillen als het om denken gaat. Dat denk ik dan. De mus denkt niet. Gewoon eten en drinken en de voorplanting. Zo anders dan de mens. Dat denken wij mensen dan. Of we het hebben het onderzocht.   De mus maakt geen studie van de mens. Of juist wel. En dan weten ze dat we niet te vertrouwen zijn.

De mens doet verder niet zoveel met zijn denken. Of juist heel veel. Met ons denken kunnen we nog steeds niet vreedzaam samenleven. Strijd moet. Wat we verder met ons denken doen ? Soms geen idee.

Ik ben vaak jaloers op de musjes.  Zij mogen vrij zijn en zijn ook niet echt veel nodig om gelukkig te zijn. Ze doen niet aan bezit en ze doen niet aan meer en meer moet.  Als het om tevredenheid gaat kunnen we veel leren van de musjes.  En natuurlijk ook van andere dieren.

Per ongeluk een musje in mijn huisje en het diertje wordt helemaal gek. Wild en met heel veel moeite krijg ik hem weer buiten. Je moet een musje niet in een kooi stoppen. Hij moet vrij zijn.

Het denken van de mens en ons brein. Wij hebben wat dat betreft veel meer mogelijkheden dan dat musje. En toch is het musje gelukkiger dan.  Weet een musje wat gelukkig zijn is ? Ik denk het wel of is het zeker weten van wel. Wat is gelukkig zijn voor de mus ? Ik zie dat ze dankbaar gebruik maken van het voer dat we voor ze hebben gekocht. En ze maken geluid.  Is het meer dan het geluid dat wij soms maken ? Of hetzelfde als het praten bij de mens ?  Geen idee. Vertellen ze elkaar dat er weer gratis voer is ? Misschien wel.

Ik praat in mijn fantasie weleens met een musje.  Ik vertel hem hoe jaloers ik op hem ben. Dat ik in mijn volgende leven zo vrij als een vogel wil zijn. Ook  de dromen veel meer mensen. Vrij zijn als een vogel. Dt wil toch iedereen : -). Zo vrij als de musjes in onze tuinen. Met een beperkt brein en met nog veel meer beperkingen. Beperkingen die zorgen voor echte vrijheid !!

1995 de start van de inloop aan de boslaan

Er zijn van die jaren die me altijd bijblijven. 1995 is er zo 1.  34 jaren jong zijn en veel energie. Ik ging al een aantal jaren naar de ggz dagbesteding in Emmerhout. Beginnen als 1 van de bezoekers en al heel snel kreeg ik het predicaat vrijwilliger. Begonnen met koffiezetten en eindigen met het doen van alles en nog wat. Sommigen dachten dat ik de leiding had : -)

1 januari 1995 kregen we de sleutel van Boslaan 135.  Een aparte inloop. Los van de dagbesteding. Een eigen plekje voor de vrije tijd.  Samen schilderen en samen de meubels uitzoeken en samen nog veel meer.   Het was een leuke en gezellige tijd. 34 jaren jong zijn en niet gehinderd door de verdoving van de medicatie.…… en dat is nu weleens anders. 

Ook kwam ik in 1995 Alie tegen. Ze werd vrijwilligster in Emmerhout en we werden verliefd. En nog steeds samen.

De inloop was beperkt open. Vooral voor vrije tijd. En dan twee keer in de week  samen eten en twee middagen samen koffie drinken en ontmoeting. En twee avonden.  De donderdagmiddag en de zondagmiddag inloop.  De zondagmiddag en elke zondagmiddag was mijn pakkie an. Dromen van het hebben van een eigen cafétje en zo zag ik het ook vaak.  En gelukkig zonder bier.

Elke zondag van 14.00 tot 16.30 uur. en ik mag.  Hoe zag een wekelijkse  zondag er voor mij uit ? Zorgen dat ik om een uur of 1 in het gebouw ben.  De kas van boven halen en zorgen dat ik in de stemming kom voor een middagje inloop draaien.  De asbakken op tafel : -) en koffie zetten.  Om 14.00 uur de deur open doen.  Daarna de koffie en na een uurtje een rondje frituur.  Om 16.00 uur beginnen met de afwas.  De asbakken legen en de kas opmaken en weer noar huus.  Het was ook goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik mag het alleen doen en dat deed me meer dan goed.

Toen lid zijn van team inloop en dienstbaar willen zijn. Kijken wat nodig is en het dan doen. 1 betaalde kracht en verder een aantal vrijwilligers met ieder een eigen taak. De vergaderingen en meer dan het rooster invullen is het soms niet.  We zijn echt een team en voelen elkaar aan.  Samen deden we het. Ook weer een beetje mens worden na zware tijden.  

Nu in 2026 kom ik nog steeds. De inloop is er nog. Nu wel veel anders dan in die begintijd.. Nu ben ik ook niet meer zijn dan 1 van de vele bezoekers. Mijn rol is wel verandert. Ouder worden en zwakker ?  Soms wel. De tijd doet zijn ding. En verder nog veel meer veranderingen. Ik ben geen 35 meer.

Het is de begintijd die me nog steeds doet komen. Vele goede herinneringen en meer.  Soms valt het nu tegen en dan denk ik altijd weer met een glimlach aan die begintijd.

Nu een paar leuke foto’s uit die begintijd en beelden kunnen meer zeggen dan woorden  

 

een alien op aarde

Lang geleden werd hij achtergelaten. Zijn volk trekt verder en ze laten hem achter. Hij mag doen waar hij zin in heeft maar mag geen grote invloed hebben op de mensheid.

Soms kiest hij ervoor een tijdje musje te zijn. Hij kan dit. En dan ook leven zoals een musje. Het bevalt hem goed.  Of hij is even een eeuw een steen. Ook een leuk leven.  Tussendoor is hij even zichzelf. Hij verveelt zich. Niemand om even echt mee te kunnen praten. De mens en hij heeft er niet zoveel mee.

Houden van de liefde en van samen en de meeste mensen die hij tegenkomt hebben er niet zoveel mee.  Af en toe kruipt hij even in een mens. En dan weer balen en wordt hij weer een musje. Of een eeuw een steen.

Hopend dat ze hem op een dag komen halen. Dat hij weer zichzelf mag zijn. Dat hij weer even mag en vul zelf maar in.

Hoe ik me ook vaak een alien voel. Alleen in een wereld vol met mensen waar ik verder niet zoveel meer mee heb. Of….   Af en toe kom ik een lotgenoot tegen en gelukkig wel. Anders is het niet vol te houden.

Normaal zijn in een wereld vol met abnormale mensen. En wat is normaal en wat is abnormaal ? Niet meer dan een gevoel en een manier van denken.

Willen zonder alles wat de meeste mensen normaal vinden. En wat ikzelf gekte vind. Misschien ben ik te vroeg geboren. Of te laat.  Of een alien zit in me en hij wil even een mens zijn.

Soms zou ik wel bovennatuurlijke krachten willen hebben. Dan ga ik liefde produceren en daarna verspreiden over de aarde. Dan komt er een evolutie. Dan nemen we van de ene op andere dag afscheid van !  Afscheid van wat ? Van veel en dan wordt het echt anders.

Evolutie gaat jammer genoeg niet zo snel. Of gaat jammer genoeg heel erg langzaam. Hoe er eeuwenlang niets veranderd is.  En dan opeens heel veel.

De alien in mij en als ik sterf moet hij verder. Hij wordt dan weer een steen van het hunebed in de Emmerdennen. Observeert en op een dag stapt hij weer in een mens.  Totdat de spijt weer zijn intrede doet.

Laat me met rust denk ik vaak. Ik wil weer verder zonder jou Ik wil weer een normaal mens zijn. De alien denkt na en na en hij is van me gaan houden dus hij blijft. Ook weten dat ik het niet zo kwaad bedoel. En hij richt verder ook geen schade aan. Henk staats is verder onbelangrijk en wordt vaak ook niet serieus genomen.

Liefde produceren lijkt hem ook wel een goed idee. Dan heeft hij wel weer te veel invloed op de mensheid en dat mag niet. Soms wil hij die regel overtreden en dan hoopt hij dat ze het ver weg zullen zien. En dat ze hem dan weer komen halen.

Hij heeft genoeg van de aarde en van alles wat er op leeft. Hij heeft er na al die eeuwen geen zin meer in. Ook dat is maar een gedachte en vaker nog is het anders.